Verhalen uit de praktijk

Verhalen uit de praktijk

 

Contactclown Doeke heeft veel te vertellen. Daarom beschrijft ze de bijzondere gebeurtenissen tijdens het spelen en plaatst die in deze rubriek.

 

 

Jarig

 

Gisteren was ik jarig en werd ik 61 jaar, maar Doeke was ook jarig en werd 5 jaar. Dat betekende dus trakteren op het werk.

 

Ik wilde graag iets geven aan de mensen waar ik iedere dag mee samen ben en dat zijn mijn lieve collega's bij Van Neynsel maar ook alle mensen die hier wonen en waar ik voor en mee samen speel.

 

De keuze viel op zoenen. Iedereen zou op deze dag een zoen van Doeke krijgen. Mijn man en ik zijn daarop alle supermarkten in de buurt afgereden totdat mijn kofferbak helemaal vol lag gestapeld met heerlijke chocolade zoenen.

 

Ik ben gistermorgen vroeg begonnen met uitdelen en tegen de avond was ik klaar. Onafgebroken ben ik gaan delen op alle locaties. 300 zoenen en 300 mensen.

Ik kreeg echte zoenen en knuffels terug. Bij Antoniegaarde kreeg ik zelfs een wel hele hartelijke ontvangst mét een doos lekkere bonbons. Ik heb op stoelen gestaan, er werd gezongen en geknuffeld en gesmikkeld.

 

Het was een mooie dag met een gouden randje met 300 kleine contactmomentjes en tussendoor ook nog even wat extra aandacht voor mensen die het even moeilijk hadden.

 

Ik heb een mooie dag gehad en heb genoten. Hopelijk jullie ook.

Nu zijn er vast ook mensen die er net niet waren toen ik er was. Jullie hebben nog een zoentje tegoed. Mag het dan een real life zoentje op de wang zijn?

 

Natuurlijk wil ik iedereen bedanken voor de vele en lieve felicitatie's en berichtjes.

Ik ben er heel blij mee.

 

O ja... en wat zeg je van mijn verjaardagscadeau?

4 Prachtige rode nieuwe wieldoppen voor op de Doeke mobiel. Het lijken wel neusjes die allemaal dezelfde kant op willen rijden.

 

Tot gauw!

 

 

Een "Like"

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

 

Als Doeke binnenkomt begroet ze iedereen. Vriendelijk groeten ze terug. “Kom je weer gezellig bij ons?” vragen ze meteen “en kom je weer zingen?”.

Aan de tafel ziet ze een meneer zitten. Hij is de partner en het bezoek van een mevrouw die hier woont. Onlangs heeft Doeke haar nog een paar bezoekjes op haar eigen kamer gebracht en daar ook voor het eerst kennis gemaakt met hem. Nu zitten ze samen in de huiskamer.

Doeke begint een gesprekje en ondertussen pakt ze haar gitaar uit de tas.

 

Hij zingt in het koor van een watersportvereniging waar ze nog lid van zijn. Het zeilen gaat niet meer nu hij het alleen moet doen, maar het zingen natuurlijk nog wel.

Het ene liedje na het andere volgt en samen zingen ze met de andere aanwezigen mee. Het is gezellig!

Een mevrouw uit Amsterdam begint te glunderen bij de “Amsterdamse grachten”. Ze is zo trots op haar geboortestad en vertelt over de mooie dingen die ze daar heeft meegemaakt. Na ieder liedje vertelt er wel iemand een verhaaltje dat spontaan in ze opkomt.

 

Na afloop loopt Doeke op de klompen met koffer en gitaar naar de uitgang.

Haar jas hangt in de hal.

In deze hal ziet ze een meneer in rolstoel voor het raam staan. Hij kijkt naar buiten. Als ze elkaar zien, verschijnt er bij beiden een grote glimlach.

Ze kennen elkaar van vorige bezoeken en meneer is dol op de Engelse liedjes van bijvoorbeeld Elvis en de Beatles.

Doeke pakt gelijk haar gitaar uit. Meezingen lukt meneer niet meer maar hij glundert van oor tot oor als hij de eerste liedjes hoort.

 

Even later komen er meer mensen kijken en sluiten zich bij hun aan.

Er ontstaat zo’n hele fijne sfeer… een heel mooi moment.

De dames van de receptie, voorbijgangers en medewerkers komen om het hoekje kijken om te zien wat hier ontstaan is en regelmatig worden er duimen omhoog gestoken.

 

Dit is de bedoeling van Doeke….dat mensen het “Liken” en dat ze hun een plezier kan doen.

 

Tot ziens!

xxx

 

Foto: Ika Gommers

Viool

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown rouwclown

Een mevrouw zit klaar om opgehaald te worden. Een mooie dame met grijs krullend haar. Ze is nog best energiek en vitaal. Haar belangrijkste spulletjes heeft ze in het mandje van haar rollator gelegd met daar bovenop een koffer. Een koffer met een viool. Ze speelt viool en is erg muzikaal. Ze is wat onrustig. Ze zou toch opgehaald worden, want ze moet naar huis. En toch komt er maar niemand.

 

Het is altijd wennen als iemand nog maar pas ergens woont. Contactclown Doeke weet als geen ander dat er even tijd voor nodig is om dit huis als je eigen huis te gaan voelen.

 

Als Doeke haar gitaar tevoorschijn haalt, is mevrouw meteen geïnteresseerd en vergeet spontaan dat ze net nog weg wilde. Doeke schuift aan en speelt haar eerste liedje, een Engels liedje. Het gezicht van mevrouw ontspant en ze beweegt mee op de muziek. Haar wenkbrauwen golven op en neer, om haar mond verschijnt een glimlach en haar ogen schitteren. Ze geniet en als ze de woorden kent zingt ze mee.

 

Vanuit de andere kamers komen mensen aangelopen en als Doeke op- en omkijkt ziet ze dat de hele kamer inmiddels vol zit met mensen. Een verzorgster zit naast een mevrouw en heeft een arm om haar schouder geslagen.

 

Het is verder stil...Geen gekletter van kopjes en bordjes die de vaatwasser ingaan. Iedereen luistert of zingt mee. Doeke praat de liedjes aan elkaar en probeert een bepaalde sfeer te creëren en ... als ze zo om zich heen kijkt lukt dat aardig.

 

Na een week komt Doeke weer terug. Dezelfde mevrouw, de violiste met de mooie grijze krullen, komt samen met een andere mevrouw aangelopen. Ze kwebbelen druk en nemen plaats aan een tafeltje dat tegen de wand staat. Het vioolkoffertje ziet Doeke niet meer. De dame straalt tevredenheid uit en ze heeft het zo te zien erg naar haar zin.

 

De gitaar komt weer tevoorschijn, samen zingen ze een paar liedjes en genieten opnieuw.

Wanener Doeke wat later de woning verlaat is ze blij dat mevrouw haar plekje gevonden heeft. Doeke wist het wel....het komt goed...u bent hier op een heel goed plaatsje. Het is alleen even wennen...​

 

"Daaaag....ik kom snel terug!"

 

 

Wat is het heet!

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown rouwclown

Het is warm. Heel, héél erg warm. Op verschillende plaatsen in het land zijn activiteiten afgelast vanwege het warme weer.

 

Misschien kan ze juist vandaag wat afleiding brengen. Als ze binnenkomt zit iedereen aan de grote tafel. Er staat een film aan. Dat is wel goed bedacht. Niemand hoeft zich nu extra en teveel in te spannen. Bij deze warmte zou dat ook niet goed zijn.

 

Doeke probeert bij haar gevoel te blijven en niet te vluchten in het bedenken van…"Wat zullen we nu eens gaan doen?" Juist nu kiest ze er ook weer voor om “het” te laten gebeuren en te laten ontstaan. Maar, het is écht heel warm en na een tijdje denkt Doeke dat het haar nu toch echt niet zal gaan lukken om iets extra’s te kunnen betekenen voor al deze lieverds hier in deze ruimte.

 

En dan….toch....ontstaat er iets.

 

Iedereen heeft zojuist een ijsje, drinken en een sappige watermeloen gekregen. Jawel hoor ... dat geeft echt een verkoeling en ook het fantaseren begint. Een mevrouw wordt de koningin, tenminste als ze dat wil. Ze lacht en gaat er eens goed voor zitten. Op de kast ligt een hele grote en mooie lila bloem. Omgedraaid is dit een perfecte koninginnenhoed en samen met een prachtig gekleurde sjaal, een heus lintje, een boeket bloemen dat van een tafel wordt geritst én een mooi glaasje óp voetje met een lekker drankje, voelt ze zich de Koningin van de dag. De vrouw heeft er echt plezier in en ze laat alles wat er om haar heen gebeurt met een stralende lach gebeuren.

 

De ventilatoren draaien op volle toeren. Wat een prachtig gezicht is het als Doeke haar bellenblaas hiervoor houdt en er honderden kleine belletjes door de ruimte zweven. Iedereen fantaseert mee en samen zijn ze de warmte helemaal vergeten. Wat bijna onmogelijk leek is toch veranderd in een gezellig samenzijn.

 

Na het Wilhelmus neemt Doeke even later afscheid. “Daaaaag tot de volgende keer…ik kom gauw terug”.

 

 

Love, Love, Love

 

contactclown doeke clown in de zorg van neynsel boswijk clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Er gebeuren vaak bijzondere dingen, terwijl Doeke speelt, die haar vol in het hart raken. Iets wat haar emotioneert. Gewoonweg omdat het zo mooi is wat ze ziet. Doeke speelt in een van de woningen. Het is erg rustig vandaag en er zijn niet veel mensen. De meesten zijn naar een activiteit. “Mooi”, denkt Doeke. “Nu kan ik de mensen die wél thuis zijn extra aandacht geven”.

 

Een mevrouw zit aan de keukentafel. Voor haar staat een glas vruchtendrank. Ook vandaag is het weer warm. Het aanbod van ijsjes en drankjes is er dan ook in overvloed. Doeke is al eerder bij deze vrouw geweest. De blik die ze toen ontving, de blik van herkenning, was zo warm. “Wat is ze toch mooi” denkt ze, als ze naar het ravenzwarte glanzende haar kijkt.

Aan een andere tafel zit een mevrouw met haar rug naar de keuken toe. Met haar heeft Doeke altijd de allerleukste gesprekken; ze lachen samen heel wat af.

 

Ook vandaag heeft Doeke haar gitaar weer bij zich. Ze is geen gitarist en ook geen zangeres, maar toch ontstaat er als ze speelt een hele bijzondere sfeer. Dit noemt ze clownesk gitaarspelen, oftewel proberen een sfeer te creëren, de liedjes afstemmen op de stemming van de ander, maar ook kijken wat de anderen leuk vinden. Soms heel zacht.

 

Ze begint wat te tokkelen en dan loopt ze naar de mevrouw aan de keukentafel. “Is het misschien leuk om samen muziek te maken, te zingen en te luisteren? Met zijn drietjes.”

Mevrouw knikt heftig ja en Doeke neemt haar mee in de rolstoel.Dit is veel gezelliger zo en het eerste liedje dat ze speelt gaat over de Liefde: love, love, love……love, love, love…een vrolijk en liefelijk nummer van de Beatles.

 

“Verstaat U Engels” vraagt Doeke. En wat een verrassing is het als een van de twee vertelt dat ze met een Engelsman is getrouwd. Samen zingen ze het liedje. Ze ziet dat de twee dames elkaar steeds aankijken. Hun gezichten spreken boekdelen…Ze glimlachen naar elkaar…..Knikken… Zien dat de ander geniet en dan….pakken ze elkaars hand en houden die stevig vast. Ze genieten. Doeke geniet mee.

 

Love… love… love…

Love… love… love…

Wat mooi! Nu zijn het geen twee mensen die apart in de kamer zitten. Nu zijn ze samen…écht samen…en ze genieten en houden elkaar vast.

 

Wat een dag! Een dag met een gouden randje.

 

 

In de wolken

 

"Kijk dan... kijk eens hoe ik ronddraai...."

 

Met haar armen maakt ze draaiende bewegingen.

Doeke en een verzorgster zijn bij deze mevrouw op de kamer. Ze ligt in bed en is een beetje verdrietig en daarom heeft de verzorgster gevraagd of Doeke deze mevrouw een extra lang bezoek wil brengen.

 

Het is buiten erg warm, de luifel is omlaag en daarom heerlijk koel op kamer. De dekens zijn terug geslagen en de koelte doet mevrouw zichtbaar goed.

 

"Draait en zweeft U nu hier ?" vraagt Doeke.

Na een beamend "ja" vraagt Doeke of ze op een wolk zweeft.

 

Laat dat nu toch het geval zijn.

Ze vraagt of ze samen met de verzorgster mee mag op de wolk en even later zweven ze daar met zijn 3tjes.

 

"Voelt u de wind?" Vraagt Doeke terwijl ze met haar waaier zachtjes in het gezicht van mevrouw wuift. Mevrouw glimlacht. "Ja...heerlijk" en samen zweven ze door.

 

Dan laat Doeke luchtbellen zien. Grote, kleine, dubbele en gekleurde bellen en plotseling als je ze wilt pakken, spatten ze uit elkaar. Doeke vangt er een paar en geeft die aan mevrouw.

 

We moeten wel iets eten hier boven, oppert Doeke. Wat zullen we nu nemen.... Snoep? Koek? Chocolade? Het wordt het laatste en samen proeven en sabbelen ze (in gedachte) van de chocolade boven op die wolk, waar ze zachtjes op draaien.

 

Mevrouw vindt het geweldig en haar hele gezicht straalt met een grote glimlach als bonus op de koop toe.

"U hebt leuke wangen...vrolijke wangen" zegt Doeke. "Dunne wangen zijn saaie wangen, dikkere wangen zijn pas écht leuk. Dat komt als je lacht want dan gaan je wangen breed uit staan en lijken ze dikker.

 

Eigenlijk hebben ze best wel een plekje voor iets lekkers in hun buik en even later loopt Doeke naar de huiskamer. "Mogen we een snoepje of koekje?" vraagt ze om even later met 2 cafê noir koekjes terug te komen. Eerst likken ze de gladde kant eraf en vervolgens verdwijnt het hele koekje in de mond en laten ze het oplossen op de tong. "Hhhhmmmm......lekker".

 

Doeke neemt afscheid met 2 dikke kussen op de blije wangen.

"Daaaaaagggggggg" zwaait Doeke, tot de volgende keer".

 

 

Sjansles

 

contactclowndoeke clown in de zorg bel;eveingsclown zorgclown van neynsel antoniegaarde 's-hertogenbosch

"Dat gaat vast weer gezellig worden" denkt Doeke als ze voor de spiegel haar neus rood maakt..

Even later stapt ze de kleine maar ook knusse huiskamer binnen, maar niet voordat ze eerst een praatje heeft gemaakt met de biljarters in de hal. Het gaat er serieus aan toe vandaag en het is druk rondom de tafel. Het lijkt op een echte wedstrijd en... dat is het ook. Doeke heeft ook vaak gebiljart maar .. kan er niet veel van. Toch blijft het een leuke sport.

 

De huiskamer loopt zachtjes aan vol. Bij iedereen komt er een glimlach tevoorschijn als ze zien wie er vandaag op bezoek is.

 

Doeke begroet iedereen. Soms met alleen een hand of soms ook met een stevige knuffel erachteraan.

 

Het ligt misschien aan het mooie weer of de (persoonlijke) warmte en aandacht maar het gesprek gaat al snel over de liefde.

Doeke krijgt les in sjansen. Hoe moet je verleidelijk lopen op straat? Hoe moet je lonken?

Een mevrouw van boven de negentig weet het haarfijn te vertellen en bij alles wat ze vertelt krult Doeke van plezier.

En ook de mensen van de verzorging hebben volop pret om alles wat ze horen. Er wordt wat afgefantaseerd en het is een gezellige boel.

 

Het is toch heerlijk als je deze respectabele leeftijd hebt bereikt en nog zo mensen kunt boeien met je verhaal. Natuurlijk gebeurt dit alles met een "clowns-knipoog" en Doeke haakt overal, op haar manier, op in om het verhaal lopende te houden.

 

En Doeke mag terug komen... zo vaak ze wil.... iedere dag als het kan... wordt er geopperd.

 

 

Amsterdam

 

contactclowndoeke Clown in de zorg zorgclown belevingsclown

"Ahhhh.. ben je daar... ik heb op je zitten wachten" klinkt het meteen als Doeke de huiskamer binnenstapt.

Doeke kijkt recht in een stralend gezicht.

"Wat is ze toch mooi" denkt Doeke. Ze is ook zo leuk met die vriendelijke rimpeltjes en een nog steeds volle bos met grijze haren. Het is iedere keer een feest om voor deze "ver in de negentig"-jarige mevrouw en natuurlijk ook voor haar mede bewoners te mogen spelen.

Doeke loopt naar haar toe en er volgt een innige omhelzing met drie kussen op de wangen.

"Kom je weer met ons zingen?" Vraagt mevrouw en al snel volgen de oude Hollandse liedjes elkaar op. Mevrouw gaat er helemaal in op en zingt uit volle borst mee.

Dit is zó mooi om te zien, het is zelfs ontroerend en het kan dan ook niet anders of de verzorgsters komen erbij staan en zingen ook mee.

En dan.... komt het liedje...."aan de Amsterdamse grachten".

Mevrouw zwaait haar armen de lucht in en glundert nóg meer. "Ik...ik..ik kóm uit Amsterdam" en ze zingt nóg mooier, recht vanuit haar hart, uitbundig mee.

Wat is het toch heerlijk en eerlijk werk om deze oudere mensen zo'n fijne dag te kunnen bezorgen maar vooral ook om dit samen met de verzorgsters te mogen en kunnen doen.

"Ik kom terug.... zeker weten".

 

100% Genieten

 

contact clown doeke contactclown clown in de zorg belevingsclown zorgclown

En dan.... ze kijkt me recht in de ogen en ik zie haar volkomen ontspannen.

 

Een uurtje daarvoor vertelt de verzorgster van deze kinderen me een paar dingen, waarmee ik in mijn spel rekening kan houden.

 

"Dit meisje, zou het heel fijn vinden om niet benaderd worden. Aan haar lichaamshouding valt dit vanzelf te zien, bijv. wanneer ze haar gezicht van je afkeert."

 

Natuurlijk houdt Doeke met deze gegevens rekening maar hoopt stiekum toch ook op een contact met dit bijzonder mooie meisje.

Ze speelt vandaag voor en met de kinderen uit de hele groep.

 

Omdat Doeke mensen, groot en klein, altijd langzaam benadert, het gebeuren op ze in laat werken en daarvoor de tijd neemt ziet ze dat het meisje toch met enige aandacht naar haar kijkt. Steeds komt Doeke ook bij haar terug en komt ze dichterbij.

 

Ze heeft verschillende geluiden en materialen bij en laat iedereen hiervan "proeven".

Ze heeft ook een heel zacht voorwerp en streelt hiermee het meisje over haar arm. Heel rustig, langzaam en goed kijkende naar haar reactie.

 

En dan.....gebeurd het.

Ze hebben elkaar écht gevonden. De energie stroomt over en weer, er is oogcontact maar ook een volkomen ontspanning. Dit is het contact waar je voor komt.

Een bijna niet te omschrijven gevoel en 100% genieten..... voor allebei!

 

Kluwe wol

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown van neynsel eemwijk 's-hjertogenbosch

Er ligt een hele héle grote bol of kluwe wol van zeker 40 cm. doorsnee op tafel. Het zijn allemaal verschillende draadjes door elkaar. Een mengelmoes van kleuren , materialen en draden.

Als Doeke binnenkomt valt haar oog gelijk op deze kluwe.

Wauw…..wat mooi!

 

Ze vraagt of ze er een foto van mag maken. Het is bijna kunst….zoveel verschillende dingen door elkaar.

Iemand anders zal er misschien aan voorbij lopen maar Doeke niet.

 

De mevrouw die achter de tafel zit haakt heel veel en ze heeft daar een speciale techniek voor.

Doeke bekijkt alle kleine bloempjes die ze in het mandje voor haar heeft liggen en mevrouw vertelt dat ze meer dan 1000 bloempjes wil haken en het wordt een sprei.

Doeke pakt uit haar koffer haar eigen rode bol wol en een haaknaald en haakt voor mevrouw ook bloempje. Deze komt in het mandje te liggen bij de rest.

Mevrouw lacht en er vliegen wat knipoogjes heen en weer.

 

Aan een andere tafel zit een mevrouw. Ze woont hier nog maar pas en moet nog erg wennen. Ze is een beetje onrustig en zit te wachten tot ze opgehaald wordt.

Doeke maakt een praatje en maakt voor mevrouw muziek. Mevrouw is erg muzikaal, ze speelt zelf viool en geniet van dit moment en dit contact, zo vertelt ze.

Maar telkens….komt de onrust toch weer terug.

 

Doeke pakt de rode bol wol en haakt voor mevrouw een ketting. Het is een blije ketting.

“iedere keer als U naar deze ketting kijkt, wordt U blij en zult U aan mij denken” zegt Doeke.

Mevrouw kijkt naar de ketting en lacht.

 

Hopelijk blijft de ketting zijn kracht behouden en zal mevrouw zich snel thuis voelen.

 

Wenken

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown van neynsel boswijk vught

 

Doeke speelt veel en nooit is een dag gelijk, nooit is het spel 2 keer hetzelfde.

Telkens opnieuw improviseert ze ter plekke en probeer ze in te spelen op de stemming. Ze probeert ook niet na te denken over wát ze gaat doen.

 

Een ruime tijd voordat ze een woning binnenstapt probeert Doeke “uit haar denken” te gaan en dit heeft iedere keer weer tijd nodig en die tijd neemt ze ook. Alles van wat er om haar heen gebeurt, of gebeurd is, valt van haar af voordat het spel begint.

 

Al lijkt het soms van de buitenkant, dat Doeke “gewoon” of “normaal” doet, dat is het toch zeer zeker niet.

Alle voelsprieten staan op scherp, alle zintuigen staan “aan” en zo probeer

t Doeke te zien en te voelen wat er in de mensen, waar ze voor komt, omgaat.

Zo kan ze voor en met iemand een lied zingen dat bij beiden de gevoelige snaar raakt. Ook al is ze geen zangeres… muziek… een melodie en liedjes kunnen soms meer doen dan woorden.

 

Deze week zijn er dan ook weer hele mooie dingen gebeurd en contacten ontstaan. Ook voor het verwerken van deze gebeurtenissen neemt Doeke (Annet) de tijd. Het schrijven van dit verhaal is daar een onderdeel van.

 

Vandaag speelde ze in een ruimte en zag ze opeens een mevrouw wenken.

Deze mevrouw kan niet meer praten maar opeens zag Doeke haar hand bewegen. Ze liep naar haar toe en pakte deze vast. Meteen sloten de vingers zich stevig om haar hand. Doeke voelde 2 Koude handen en verwarmde deze met haar eigen handen. Aan het gezicht van de mevrouw kon Doeke zien wat ze bedoelde, of ze dorst had of misschien iets anders wilde.

Opeens kuste de mevrouw de hand van Doeke en…..er volgde een gesprek. Doeke sprak en mevrouw knikte of maakte wat ze bedoelde duidelijk met haar mimiek of bewegingen.

Samen hebben ze zo een tijdje gezeten naast en met elkaar.

 

Ook nu weer beloofde Doeke…. ik kom terug.

 

 

Een Portje

 

Klop klop….Doeke klopt aan en kijkt om het hoekje van de deur. Mevrouw zit een boek te lezen. Op de kamer is het lekker koel, terwijl het buiten toch erg warm is. Ze kijkt op.

“Mag ik even binnenkomen” vraagt Doeke.

“Ja hoor” kom maar binnen en ze legt het dikke boek op haar schoot.

 

Mevrouw woont hier nog maar kort en in het begin was het best nog wel wennen voor haar. Ze verlangde erg naar haar oude omgeving en natuurlijk is dat heel erg begrijpelijk.

Een nieuw huis, nieuwe mensen om mee samen te wonen, nieuwe verzorgers, een nieuwe omgeving. Het is nogal wat.

Samen hebben ze er toen over gepraat en beloofde Doeke om terug te komen.

 

Nu zit ze heel relaxt en tevreden op haar kamer.

Doeke vraagt hoe het met haar gaat en het antwoord is “Prima”.

Samen raken ze wederom in een gesprek. Een heel leuk gesprek. Het gaat over haar kinderen, over waar ze vroeger heeft gewoond, de foto’s aan de muur worden bekeken en dan vertelt mevrouw over het Portje dat ze iedere avond drinkt.

Ondeugend fantaseren ze hierover en hebben samen het grootste plezier. Mevrouw glundert en écht….ze voelt zich gelukkig helemaal thuis.

Het eten is goed, de mensen die er werken zijn vriendelijk en het Portje is lekker.

 

Als Doeke in de huiskamer komt ziet ze een mevrouw aan de tafel zitten.

Mevrouw houdt heel veel van Juultje en die wordt dan ook snel uit de koffer gehaald.

Van een boeren zakdoek wordt een bedje gemaakt en samen zingen ze slaapliedjes.

Mevrouw aait het beertje en Doeke aait mevrouw.

 

Hhhmmm, zuchten ze….wat fijn…..

 

 

3 Coupletten

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown antoniegaarde van neynsel

Als Doeke binnenkomt speelt ze een liedje op haar mondharmonica en gelijk zingt er iemand mee met “Faria”. Iedereen is voorzien van een kopje koffie, thee of fris

en de heren en dames zitten gezellig samen aan de grote tafel.

 

Doeke geeft iedereen een hand en ziet dat er nieuwe mensen bij zijn gekomen.

Helemaal gezellig.

 

Deze groep houdt van zingen en er zijn bovendien ook een paar mensen die heel goed en mooi kunnen zingen. Doeke neemt de gitaar en samen zingen ze liedjes. Ook de verzorgster doet mee.

 

Op een gegeven moment zijn ze de woorden kwijt, maar toch speelt Doeke door. Een mevrouw weet nog 1 couplet, een andere mevrouw vult dit aan met een 2e couplet en als verrassing zingt een andere mevrouw plotseling het 3e couplet. De verzorgster en Doeke zijn helemaal verbaasd en verrast en de reactie bij hen is hetzelfde. Dit was zo’n mooi “samen-moment”. Ze willen allebei deze mensen een grote knuffel geven. Omdat Doeke met de gitaar op de schoot zit, kan ze dit niet, maar de verzorgster maakt dit helemaal goed aangevuld met een “aaaahhhh”.

 

 

Leeuwtje

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown van neynsel De Taling

Vandaag wordt het een bezoek met een speciaal tintje want Doeke heeft een cadeautje bij voor een mevrouw. Ze is 98 jaar oud en heel erg lief en ja hoor ze heeft het hart van Doeke gestolen.

 

Iedere keer als Doeke bij de Taling komt spelen gaat de knuffel van Doeke (Miesje het lammetje) bij mevrouw op schoot. Hij wordt dan hartelijk ontvangen met heel veel kusjes en lieve woordjes en iedere keer is ze een beetje verdrietig als Doeke Miesje weer bij haar op komt halen. Dit lammetje brengt deze mevrouw zoveel goeds en daarom heeft Doeke daar iets op bedacht.

Ze heeft een knuffel voor deze mevrouw gekocht en vanaf vandaag mag hij bij haar blijven.

 

Het is een leeuwtje met een ruige bos haren(manen). Dan weer zitten de haren netjes en dan staan ze recht overeind. De zwarte kraaloogjes kunnen je heel lief aankijken en de pootjes en staart van dit leeuwtje zijn super zacht.

 

Een verzorgster gaat mevrouw halen op haar kamer. Ook zij weet hoe leuk mevrouw dit leeuwtje zal vinden, maar toch is het spannend of het nu ook echt goed ontvangen wordt.

 

Even later komt mevrouw binnen en neemt plaats. Doeke knielt bij haar neer. Ze stelt het knuffeltje voor en meteen komen de lieve woordjes en kusjes. Ze pakt het leeuwtje vast en Doeke vertelt ondertussen over het leeuwtje en ook dat hij een nieuw plekje zoekt.

“Mag hij misschien bij U wonen”. Mevrouw begint te stralen…..”Maar natuurlijk” en ze kust en knuffelt “Hij mag zeker bij me wonen”.

Er moet ook nog een naam bedacht worden en mevrouw weet het meteen “Ik noem hem leeuwtje”.

 

Dit was een schot in de roos.

Wat later neemt Doeke afscheid van iedereen en ziet, mevrouw heeft het leeuwtje voor haar op tafel zitten en ze is er hartstikke blij mee.

 

 

Tranen

 

Plop…..klak…..tttrrr…..tik…..ppprrrttt…..ssstttt…plok…..klik……

 

Deze meneer kan hele mooie geluiden maken en samen met Doeke verzinnen ze er nog meer en lachen erom. De dames van de verzorging denken mee, staan op, komen dichterbij en uiteindelijk zijn ze een groepje mensen die veel plezier hebben. “Vroeger kon je toch met je hand onder de oksel een geluid maken” Niemand weet nog hoe dit moet.

 

Op een gegeven moment gaan ze over naar het smurfenlied en een verzorgster komt binnen met een luier op haar hoofd. Als je die dwars op je hoofd zet ben je net een Zeeuws meisje, maar zet je hem recht is het net een smurfenmuts. Iedereen lacht en er wordt geopperd …zullen we onze gezichten blauw maken en achter elkaar naar het grand Café gaan in een mars? O, wat hebben ze allemaal een plezier.

 

Het ploppen en klakken gaat over in zingen. Eerst het smurfenlied natuurlijk en de fabeltjeskrant en dan héél mooi zingen en alle Ave Maria’s komen aan bod. Meneer heeft een prachtige en krachtige stem en iedereen zingt mee. De tranen staan in zijn ogen.

De sfeer is zo fijn en zo gezellig en meneer geniet volop. Daar komen soms traantjes van.

 

De andere bewoners kijken toe of zijn erbij gekomen. Een meneer in rolstoel praat en verteld mee en opeens zien ze ook bij hem de tranen lopen. Doeke hurkt bij hem neer en ziet ….hij geniet van dit samenzijn en opeens begint ook hij het Ave Maria mee te zingen.

 

Dit voelt echt heel goed en dan….jawel hoor….lopen ook de tranen bij Doeke over de wangen. “Net zoals vroeger bij ons thuis” beseft Doeke. En ook nu vormen ze samen één grote familie.

 

Even later neemt Doeke afscheid nadat er weer wat rust is gekomen. Dag lieve bewoners, dag superlieve verzorgsters…..jullie zijn geweldig!

 

"Tot ziens….en….ik kom terug!"

 

 

2 Duimen omhoog

 

contactclown doeke clown in de zorg belevingsclown zorgclown van neynsel 's-hertogenbosch eemwijk

Als Doeke de woning binnenkomt ziet ze een meneer bij de open haard zitten en op het moment dat hij Doeke opmerkt steekt hij 2 duimen omhoog.

Wat een vriendelijke meneer. Doeke loopt naar hem toe en neemt plaats op het voetenbankje naast hem.

 

Vandaag heeft Doeke haar gitaar bij en dat is precies wat ze nu nodig heeft. Meneer heeft vroeger accordeon gespeeld en hij houdt van muziek. Ze speelt en zingt een paar liedjes en hij zingt zachtjes mee. Het is gezellig en een mevrouw komt in de andere fauteuil bij hun zitten.

 

“Die meneer is zo aardig” vertelt ze “Iedere morgen als ik wakker ben en hem zie steekt hij 2 duimen naar me omhoog”. Het is ook een erg leuk gebaar, ervoer Doeke ook al.

 

Mevrouw woont nog niet zolang hier. Het was 2 dagen geleden Moederdag en ze vertelt dat haar kinderen niet zijn geweest en ze is er een beetje verdrietig om.

Doeke maakt een praatje met haar, zingt een liedje, aait haar dunne handen …..loopt naar haar koffer en pakt daar haar “Happiness-olie” uit. Een etherische olie die heel fris naar mandarijntjes, vanille en sinaasappel ruikt en masseert daarmee de handen van mevrouw maar ook die van haarzelf.

Samen ruiken en snuffelen ze aan de handen en ….jawel hoor…..er verschijnt een glimlach op het gezicht en de traantjes verdwijnen.

 

Ze kwebbelen wat door en mevrouw herinnert zich: “Ik heb met Moederdag kaarten gekregen van de kinderen. Die staan op mijn kamer” en even later “Mijn kinderen zijn met Moederdag op bezoek geweest, dat was fijn”.

Het is zo mooi dat iemand toch weer blij kan worden.

 

Dit geeft een goed gevoel en even later neemt Doeke afscheid.

Ze steekt 2 duimen omhoog en krijgt 4 duimen terug.

 

Tot ziens......ik kom terug!

 

Songfestival

 

contactclown doeke songfestival clown in de zorg belevingsclown van neynsel vught boswijk

De 2e voorronde van het songfestival is zojuist begonnen en natuurlijk zitten we te kijken en Waylon moet vanavond ook.

Nu vind ik sommige liedjes niet zo leuk, dus neem ik even de tijd om een verhaaltje te schrijven. Dit verhaal gaat ook over zingen, samen met een meneer, afgelopen week:

 

Het is warm, het zonnetje schijnt en Doeke is juist klaar met spelen. Ze loopt over de "straat" bij Boswijk en komt vlakbij het Grand Café een meneer tegen. Een mooie man. Hij heeft een grote bos met witte haren en heeft vanwege de warmte een korte broek aan. Het staat hem goed.

Ze raken aan de praat en nemen plaats op het bankje voor de woning.

 

Hun gesprek gaat over muziek en meneer heeft vroeger in een band gezongen. Doeke zag al de "muziek"lichtjes in zijn ogen en vraagt wat voor muziek hij maakte. "Frank Sinatra" antwoord hij waarop Doeke haar koffer openmaakt en de map met liedjes openslaat bij "My Way".

 

Samen beginnen ze te zingen. Samen...ieder een couplet ....een duet.....totdat zijn stem zachter wordt. Doeke kijkt hem aan en ziet de tranen in zijn ogen. "Ik moet zo aan vroeger denken" zegt hij. Doeke ook......

Ze slaat een arm om hem heen en zingt verder. Dan komt een lieve "Saar", inmiddels een bekende voor allebei, voorbij gelopen en ziet de 2 op het bankje zitten. Ze sluit zich bij hun aan en zingt ook mee.

Uit het Grand Café komt een man, hij stopt heel even met zijn werkzaamheden en neemt ook plaats op het bankje.

 

Als er mensen voorbijlopen horen ze "wat gezellig......"

Het is ook heel gezellig..... heel erg samen en héél fijn.

 

Het songfestival zou dit groepje vast wel eens kunnen winnen. Alle ingrediënten zijn hiervoor aanwezig.....

 

 

 

Ik heb een tuintje in mijn hart

 

Wat een heerlijke warme dag is dit vandaag.

Vandaag kunnen de bewoners dan ook weer lekker in de tuin zitten en dat doet een mens echt goed.

De grote parasols dansen in de wind en geven genoeg schaduw voor iedereen. Met dit warme weer moet iedereen goed drinken en daarvan wordt ruim voldoende aangeboden. Ook aan Doeke... en natuurlijk zegt ze graag "ja" tegen een glaasje water of sap.

De stemming is vrolijk. Zowel bij de mensen die hier wonen, hun bezoek, het personeel, op straat en op het terras bij het grand Café.

In 1 woning staat een CD speler en cd's met hele oude liedjes. Gert en Hermien komen als eerste aan bod met ….ik heb eerbied voor jou grijze haren. "Zullen we een dansje maken" vraagt Doeke en even later worden de eerste pasjes gezet...met Doeke op de klompen. Er volgt een zwier en een draai en na 3 liedjes en even samen genieten nemen ze weer plaats aan tafel.

In de ander woningen is er visite en kan Doeke ook hun betrekken in het spel. Lekker samen zingen of buurten over van alles en nog wat... het maakt niet uit.. als het maar gezellig is.... want dat is belangrijk….!

Nu zit ik, Annet, hier op een bankje, op straat, bij Boswijk. Ik geniet van het mooie uitzicht, de bomen en vogeltjes in de tuin. Ik ben klaar met spelen en neem even de tijd om mijn verhaal te schrijven zodat ik het later kan uitwerken en hier kan plaatsen. Soms komt er iemand, een voorbijganger, naast me zitten...

 

Lieve Boswijk….ook voor jou heb ik een tuintje in mijn hart...

 

Honderd verhalen

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown Schijndel

Vandaag is op mijn website het 100ste verhaal verschenen.

Het zijn allemaal verhalen over de ervaringen die ik meemaak tijdens het spelen.

Ik schrijf ze op om ze te laten lezen aan anderen. Misschien kan ik er iemand mee inspireren of mee helpen, maar natuurlijk gebruik ik ze ook voor mezelf.

 

Het schrijven is voor mij een manier om "dingen" een plekje te geven en dan bedoel ik dat figuurlijk en letterlijk.

 

Als ik een dag gespeeld heb zijn er wel 30 verhalen te schrijven want er zijn immers zoveel mooie of bijzondere momenten. Hiervoor ontbreekt me echter de tijd en het is ook niet echt nodig.

 

Deze ongeschreven verhalen bewaar ik voor en in mezelf en zijn een goede voeding voor Doeke om haar te maken tot wie ze is.

 

Ik weet natuurlijk niet, of de verhalen ook wel echt gelezen worden door anderen. Altijd ben ik weer blij met een "like" of een reactie en wil jullie daarvoor hartelijk bedanken.

 

Lieve groetjes

Annet Bouwmans

 

 

Wil je de jas misschien uit?

 

Contactclown Doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown Van Neynsel Boswijk Vught

Aan tafel zitten 3 mensen en ze herkennen Doeke meteen en andersom is dat ook zo.

Het is fijn om te weten waar ze van houden, al kan dat per keer ook weer anders of veranderd zijn. Dat is nu het mooie en bijzondere, ook aan het werk van Doeke. Niet 1 dag is hetzelfde, niets is voorspelbaar, nooit weet ze wat er aan de andere kant van de deur gaat gebeuren, maar…weten we dat in het dagelijkse leven eigenlijk wel? Zelfs tijdens het schrijven van dit verhaal weet ik niet wat de volgende zin zal zijn. Dit verhaal ontstaat, net als de andere verhalen, tijdens het schrijven.

 

Doeke heeft haar koffer met “rommeltjes”, zo noemt ze het zelf, weer bij en merkt dat de inhoud van deze koffer voor de heren en mevrouw aan tafel toch iedere keer weer nieuw is.

Altijd wordt er nieuwsgierig gekeken als het deksel opengaat en ook vandaag komt er weer van alles tevoorschijn. Op het gevoel en intuïtie pakt Doeke er iets uit om daarmee een spel te laten ontstaan.

Dit kan en gebeurd natuurlijk ook met de voorwerpen die al op tafel staan…bijvoorbeeld zoals nu het tafelkleed en het bloempotje. Tja…in het zinken potje zit in een naad en die naad mag niet in het zicht staan, zo vindt mevrouw maar ook Doeke. Dus er wordt gedraaid en geschoven zodat de mooiste kant naar voren staat.

Het spel veranderd en Doeke ziet de gezichten veranderen. Er verschijnt een glimlach, als ze zingen wordt er meegezongen, de uitdrukkingen op het gezicht staan op ‘vrolijk’ en het is gezellig.

In de hoek van de kamer zit een mevrouw. Ze heeft een leren, met bont gevoerde jas aan en voor haar staat een mandje met spulletjes die voor haar belangrijk zijn. Drie verzorgsters hebben al gevraagd of ze haar jas uit wil doen, maar nee hoor…de jas blijft aan en ze valt telkens in een lichte slaap.

Als Doeke al neuriënd naar haar toeloopt kijkt ze op. Doeke gaat op haar hurken en vraagt: ”wil je de jas misschien uit?”

“Ja” antwoordt ze meteen en Doeke geeft dit door aan de verzorgster. Dan vraagt Doeke of mevrouw mee aan tafel wil komen zitten bij de anderen en even later zitten ze samen te zingen.

Ook mevrouw luistert, kijkt en zingt actief mee, weliswaar maar heel zachtjes, maar toch……wauw……dit is mooi……!!!!

Als Doeke wat later weggaat vertrekt ze weer met een …”tot ziens……ik kom terug!”

 

 

Lammetje

de grevelingen van Neynsel Conclown Doeke clown in de zorg belevingsclown  zorgclown

 

Ik zit even te genieten van een kopje thee en een boterham en heb de klompen uit gedaan. Mijn schaapje ligt lam op het oude koffer.

Dat mag ook wel want wat heeft het lieve lammetje weer een goede dienst bewezen.

 

Ik was weer op bezoek bij een fijne woning waar ik zo'n goed gevoel bij heb.

Er was een mevrouw op bezoek. 20 Jaar lang was ze thuis de verzorgster van de mevrouw die hier nog maar pas woont en ze kwam haar nu een bezoekje brengen. Wat lief en fijn is dat toch. Wel uit het oog maar niet uit het hart.

 

Doeke heeft haar knuffel, het lammetje bij. Ze gaat naar een andere mevrouw en weet dat zij hier erg van houdt. Gelijk begint mevrouw een gesprek met het schattige diertje. Ze vertelt volop en geniet enorm.

Dit doet deze mevrouw zo' n goed. Daarnet zat ze nog stilletjes aan de tafel en nu is ze een en al leven. Zo mooi....

 

Met de verzorger wordt gekeken of er in huis misschien een knuffel is en jawel hoor. In de hal op een kastje zit een mooie witte beer. Hij heeft een jasje aan, schoentjes en een strikje.

Doeke stelt de beer aan mevrouw voor en gelijk zijn ze vrienden.

 

Wat een mooie ochtend was dit.

Dan mogen de klompen ook best even uit en de benen gestrekt worden.

Straks volgen er hopelijk nog meer mooie momenten, want ik mag hier nog de hele middag spelen.

 

 

Heimwee

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown Van neynsel belevingsclown 's-hertogenbosch Antoniegaarde Van Neynsel

In de huiskamer zit een groepje dames.

Als Doeke binnenkomt en iedereen heeft begroet vertelt een mevrouw dat ze zo’n last heeft van heimwee naar haar oude huisje.

 

Doeke neemt naast haar plaats op een krukje en luistert aandachtig naar het verhaal wat deze mevrouw te vertellen heeft. Mevrouw heeft zelfs pijn in haar maag en hartstreek vanwege de heimwee en dit raakt Doeke.

 

Ze vertelt haar een verhaaltje over mooie herinneringen die je zelf kunt bewaren in je lichaam, heel dicht bij je hart. Je kunt die herinneringen met je armen koesteren, er een hand opleggen of er aan denken met een glimlach. Niet met je hoofd denken, maar vanuit je hoofd, door je lichaam naar het plekje vlakbij je hart gaan en even daar met al je aandacht zijn.

 

Het doet geen pijn, het voelt heel fijn, het is dan geen heimwee meer maar een mooie herinnering.

 

Mevrouw luistert, legt haar handen op haar hart en knikt……..”Dankjewel!”

 

 

Een brok in de keel

 

Van neynsel contactclown doeke clown in de zorg zorgclown Van neynsel belevingsclown 's-hertogenbosch De Taling

Iedere 4e dinsdag van de maand brengt Doeke een bezoek aan de Taling. Zo ook aan de zomertaling.

 

Een verzorgster heeft gelijk bij binnenkomst een verzoekje. Een mevrouw is vanmorgen erg onrustig, heeft veel pijn en ze vraagt of Doeke haar op de kamer een privé-bezoekje wil brengen.

Natuurlijk…hier komt Doeke voor… en samen lopen ze naar mevrouw die een eindje verderop op haar kamer zit.

 

De verzorgster vraagt of Doeke binnen mag komen en gelijk ziet ze mevrouw, bij het zien van Doeke, al wat ontspannen. “Ik kreeg er een brok van in mijn keel toen ik dat zag” verteld ze later.

 

Doeke loopt naar mevrouw toe en probeert met haar muziekdoosje en rode ballon met klein tingelbelletje een ontspannen sfeer te creëren.

Gelijk ziet ze dat mevrouw er heel positief op reageert. Ze sluit haar ogen, haar handen vallen open op haar schoot en ze ademt heel rustig in en uit.

 

Wat is het toch geweldig om dit werk te mogen doen met dit resultaat en een compliment voor de verzorgster die Doeke heeft gevraagd om even naar deze mevrouw te komen.

 

Dit is samenwerken en werken mét én vanuit het hart.

 

 

Internationale taal

 

van neynsel contactclown doeke clown in de zorg zorgclown Van neynsel belevingsclown 's-hertogenbosch De Taling

Jeetje wat is het hier rustig.

Het is een frisse ruimte en nu tijdens het ontbijt zit er 1 meneer aan tafel. Hij is zonet pas binnengekomen en Doeke begroet hem met een hand. Even later komt een mevrouw binnen en neemt met haar rolstoel plaats aan dezelfde tafel, tegenover deze meneer.

 

Al eerder hebben ze kennis gemaakt met Doeke en haar oude koffertje, maar vandaag heeft Doeke ook haar gitaar bij. Even later speelt en zingt ze dan ook wat oude liedjes en ze ziet deze meneer en mevrouw genieten. Hun ogen spreken boekdelen, ze schommelen wat op en neer op de muziek of er komt een complimentje.

 

Een heel fijn samenzijn en Doeke is blij dat ze iets voor deze 2 mensen kan betekenen.

 

Als er iemand van de bloedprikdienst komt en vraagt of meneer mee wil komen naar een andere ruimte, geeft hij vriendelijk aan niet weg te willen. Gevolg….er wordt ter plekke geprikt, Doeke zingt ondertussen door en de sfeer blijft bestaan.

“Dit heb ik nog nooit meegemaakt” verteld de dame van de bloedprikdienst “prikken met muziek”.

 

Meneer komt uit Maleisië en mevrouw uit China. In dit uurtje was er een contact vanuit het hart. Het maakt niet uit welke taal iemand spreekt….de taal die hier voelbaar was…..was internationaal.

 

Dag….tot de volgende keer!

 

 

 

Lintjesregen

 

contactclown clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Iedere keer weer als Doeke op deze locatie komt om te spelen is er iets anders in de woningen. Meteen vallen de veranderingen in het interieur op en voelt ze, wat nog belangrijker is, een hele positieve metamorfose in de sfeer en de stemming. De woningen zien er dan ook gewoon hartstikke gezellig uit.

 

En of het nu door de meubels en de kleur op de muren komt…..of het personeel dat altijd vrolijk is…….of het bezoekje van Doeke. Doeke kan er geen vinger op leggen en dat is ook helemaal niet belangrijk. Het is gewoon fijn, dat als ze deze woningen bezoekt de sfeer en de stemming gelijk goed is.

 

Vandaag is het dan ook weer héél erg gezellig.

Het begint allemaal met het tijdschrift dat op tafel ligt met een prachtige foto van koningin Maxima op de voorpagina. Het hele boek is vol met foto’s van de koninklijke familie met ook een artikel over de lintjesregen.

 

O…wat zou Doeke toch graag een lintje krijgen en samen wordt erover gefantaseerd hoe ze aan zo’n lintje kan komen. De een heeft een nog beter idee dan de ander. Er zitten zelfs 2 dames aan de tafel die zelf ooit een lintje gekregen hebben en…er is bezoek, een mooie vrouw, die best wel eens het zusje van Maxima zou kunnen zijn.

 

Er wordt veel gelachen en het is gezellig en een meneer, die apart aan een tafeltje zit, leeft en denkt mee. Als Doeke vraagt of hij erbij wil komen zitten lacht hij: “Nee nee, haha, dat zijn allemaal vrouwen aan die tafel. Laat mij maar mooi hier zitten”.

 

 

De ballon

 

contactclown doeke clown in de zorg belevingsclown

In een ruimte die is afgezet met een wit hekje ligt op een groot zacht matras een klein meisje.

 

De handen heeft ze onder haar hoofd. Ze ligt heel ontspannen en kijkt aandachtig naar wat Doeke komt doen. Met haar mooie ogen volgt ze elke beweging.

 

Doeke loopt heel langzaam naar haar toe en de rode hartjes ballon danst met haar mee tot aan het hekje. Daar stopt ze.

Het lint van de ballon draait ze met langzame bewegingen om de witte paal bij het hekje.

Als Doeke even later aan het einde van het lint trekt draait de ballon rondjes rond de paal.

 

Het meisje kijkt naar de zwevende draaiingen en dan gaan haar ogen weer naar Doeke.

Die doet de klompen uit en neemt naast haar plaats op het matras. Ze zingt heel zacht en wiegt heen en weer. De ballon zweeft mee en al spelende ontstaat er een fijn en bijzonder contact.

 

Dit zijn nu van die momenten waarop Doeke denkt……wauw....wat mooi!

 

 

Wij Willen Wandelen

zorgclown clown in de zorg doeke belevingsclown

contactclown doeke clown in de zorg zorgclowelevingsclown 's-hertogenbosch burgemeester n b

 

Vandaag vierde wandelvereniging Wij Willen Wandelen hun 10 jarig bestaan.

Wij Willen Wandelen is een leuke groep mensen die in 10 jaar samen een afstand hebben afgelegd met wandelen die gelijk is aan de afstand 's-Hertogenbosch - Sydney.

Het 10 jarig bestaan werd gevierd met een wandeling die eindigde in het Nico Schuurmanshuis jeugdactiviteiten huis. Er was muziek, gebak, familie, vrijwilligers, maar er was zeker ook een zonnetje, mooi weer en heel veel goeie zin.

Onderweg kregen de lopers een verrassing en een lunch en zelfs de burgemeester van 's-Hertogenbosch kwam op de fiets om iedereen toe te spreken.

Doeke heeft de groep onderweg opgewacht en het laatste stuk pad heeft ze bestrooid met Rose bloemblaadjes en bij binnenkomst kennis gemaakt met iedereen.

 

Gefeliciteerd allemaal!

 

 

 

Engelbewaarder

clown in de zorg zorgclown belevingsclown Doeke

 

Vanmorgen ben ik in Veghel om wat materialen te kopen voor Doeke. Ineens zie ik daar een hele mooie rode hartvormige folie ballon gevuld met helium. Hij danst als ik er voorbij loop en trekt mijn aandacht en even later rij ik naar huis in mijn Doeke-bolide met een dansende hartjes ballon naast me op de stoel.

Doeke werkt en speelt vanuit haar hart en dan kan deze hartelijke ballon van pas komen en dat blijkt even later dan ook.

 

Ruim voor 13.00 uur komt ze met koffer en ballon op Boswijk in Vught aan. Ze zwaait even naar de mensen in het Grand Café, wil zich omdraaien maar ziet dan een meneer op haar afkomen.

Hij vraagt of Doeke de bezoekers in de naastgelegen ruimte wil begroeten en verrassen. Het is een groot gezelschap uit Noorwegen en Doeke begrijpt nu ook waarom er voor het gebouw zo'n mooie witte bus staat.

 

Even later klinkt er een liedje uit haar muziekdoosje en stapt ze op haar gele klompen naar binnen met de rode ballon zwevend achter haar aan.

 

Deze middag speelt Doeke in 3 woningen en de contacten zijn weer heel divers en de hartjesballon is een schot in de roos.

Samen met een mevrouw spiegelen ze zich in de ballon. Het lijkt een lachspiegel met zijn bollingen en ze hebben plezier. De ballon zweeft door de woning en iedereen reageert er weer anders op. "Dit is mijn engelbewaarder" zo stelt Doeke hem voor.

 

Hij komt niet aan het plafond, maar ook niet aan de grond. Hij zweeft echt rond door de ruimte en de mensen vinden het leuk.

Zeker als Doeke gelijktijdig een klein muziekje laat horen.

 

Een van de verzorgsters denkt dat de ballon met muziek bestuurd wordt. Grappig .....

Nee de ballon wordt niet bestuurd maar het is wel een beleving om ernaar te kijken.

 

 

Miesje

 

contactclown Doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown Van Neynsel Boswijk Vught 's-Hertogenbosch

Hhmmmm....wat een hartelijk welkom weer. Als Doeke de woning binnenkomt ziet ze dat er al op haar gewacht wordt en dat is altijd leuk.

 

Een meneer die erg van muziek houdt en zelf in een dweilorkest heeft gespeeld reageert meteen op de muziek van Doeke. Hij volgt haar aandachtig met zijn ogen, volgt haar bewegingen maar ook de rode bloemen en lijkt echt mee te "zingen".

 

Ook al laat hij maar 1 toon horen...Doeke ervaart het toch écht als zingen.

 

Maakt Doeke zich klein en gaat ze omlaag en gaat ze met haar stem omlaag, dan gaat ook zijn toon omlaag. Komt ze overeind en maakt ze zich groot en lang, gaat de toon omhoog.

Heel mooi....dit is contact....een bijzonder mooi contact!

 

Bij een andere woning zitten 2 dames buiten in het zonnetje. Het is immers lente en het is zo fijn om weer buiten te zijn. Heel toevallig heeft Doeke gisteren bij de De Schaapskooi Schijndel een mooi lammetje gekocht en deze tovert ze dan ook uit haar oude koffer tevoorschijn.

 

1 Van de dames reageert meteen en het zachte lammetje beland in haar armen. Ze begint te knuffelen en samen zingen ze mooie liedjes. Dit lammetje brengt heel veel goeds en liefs en Doeke laat het dan ook even bij deze lieve vrouw.

 

Als Doeke wat later uit de kamer van een andere mevrouw komt ziet ze het lammetje in de huiskamer op de grond liggen.

 

Het lammetje heeft daar zijn plekje gekregen.

Lammetje... lammetje....hij heeft nog geen naam. Meteen is het duidelijk....het lammetje krijgt de naam van deze lieve mevrouw en voortaan gaat het als Miesje mee op reis met Doeke.

 

 

Waardigheid & Trots

 

belevingsclown clown in de zorg zorgclown Doeke contactclown

Doeke was de afgelopen maand weer op bezoek bij 5 locaties binnen Van Neynsel. Iedere keer waren er mooie momenten en ieder bezoek was weer anders.

 

Het is heel fijn dat iedereen Doeke leert kennen en andersom ook en wat Doeke óók ziet is hoe zorgzaam iedereen is die hier werkt en heel vaak ziet ze dat er een liefdevolle arm om de schouder wordt geslagen, een warme blik vol aandacht is en niet te vergeten...er tijd is.... voor de mensen die hier wonen.

 

Als Doeke dan óók nog even in het gezicht kijkt van de mensen die hier werken ziet ze dat zij, net zoals Doeke zelf, vanuit hun hart werken.

Helemaal geweldig.....allemaal toppers!

 

 

 

 

Val Niet!

 

zogclown clown in de zorg belevingsclown Doeke

Meneer ligt in bed. Niet dat hij echt ligt te slapen maar hij is gewoon wat aan het rusten en ondertussen staat de tv met eurosport - volleybal aan.

 

Een verzorgster vertelt hem dat er bezoek is.

Doeke kijkt door de deuropening naar binnen en zwaait.

Meneer lacht. "Kom je muziek maken?" vraagt hij gelijk.

"Muziek is altijd leuk" zegt hij nog eens en als Doeke begint te spelen ziet ze hem echt genieten.

 

Ze speelt en zingt wat vrolijke liedjes en neemt dan afscheid. "Ik kom terug" en daar gaat ze met haar koffer en op de klompen. "Val niet met je klompen" roept meneer nog.

Daaaaaaaggggg tot ziens!

 

 

Dansen

clown in de zorg zorgclown belevingsclown contactclown Doeke

 

"Zullen we samen dansen?" vraagt mevrouw aan Doeke. Natúúrlijk is dat heel leuk en samen maken ze een dansje op de mondharmonica muziek. Het is even zoeken naar de juiste danspasjes en ritme maar daar gaan ze dan.

Niet te lang en dat maakt ook helemaal niet uit, maar gedanst hebben ze.

Mevrouw straalt!

 

Mevrouw zit in de zomertaling en Doeke is weer op bezoek. De mensen die hier zijn hebben Doeke al vaker ontmoet en een mevrouw die nog maar heel weinig kan zien herkent Doeke aan haar stem.

"Ben jij de clown?" vraagt ze. Doeke laat het muziekdoosje horen dat wordt beantwoord door een "ahhh....zo mooi!"

 

Een mevrouw kan jammer genoeg niet aanwezig zijn en ze vindt dat heel erg, zo verteld een verzorgster. Vorige keer heeft ze zo genoten van Juultje. Gelukkig, net voordat Doeke vertrekt vraagt de verzorgster of Doeke nog even kan blijven, want mevrouw komt eraan. "Natuurlijk" zegt Doeke en jawel hoor even later zitten ze samen te genieten en te knuffelen.

Daar doe je het toch voor?

 

 

Lente-gevoel

clown in de zorg zorgclown belevingsclown contactclown Doeke

 

Wat is er nu mooier dan plezier maken met mensen die ook van dat plezier kunnen genieten en ook allemaal meedoen.

En dan heb ik het niet alleen over de mensen die hier 's-middags bij elkaar komen in Buitengaarde maar ook over de mensen die er werken.

 

Vandaag komt Doeke op bezoek. Soms komt ze ergens en treft een hele rustige sfeer aan. Maar hier was het vandaag anders.

Al snel was er muziek, werd er samen gezongen, gelachen en genoten.

Iedereen deed mee, ook de verzorging en het werd een gezellig samenspel met een prima sfeer.

 

Het is nooit voorspelbaar hoe een bezoekje zal verlopen maar dit was wel een hele vrolijke middag.

Zou het door de lente komen?

 

Doeke komt weer terug en dan gaan we samen met instrumenten en zingen zelf muziek maken .

 

Spannend!

 

 

Licht

 

clown in de zorg zorgclown belevingsclown contactclown Doeke

Doeke is benieuwd hoe het met de meneer gaat, bij wie ze vorige keer op bezoek was en zoekt hem op in de huiskamer.

 

Hij staat zijn handen te wassen en lijkt in zijn eigen wereldje te verkeren. Doeke volgt hem en probeert in contact te komen.

Dit lukt (nog) niet, maar toch neemt hij uiteindelijk samen met haar plaats aan de grote tafel en brabbelt onverstaanbare woorden en zinnen.

 

Doeke neemt wat houten spullen uit haar koffer want ze weet immers dat hij zeer waarschijnlijk zal proberen deze uit elkaar te halen. En...jawel hoor.

Gelijk begint hij te friemelen al lijkt hij Doeke nog steeds niet gezien te hebben.

Het is nu alvast heel mooi om te zien met hoeveel aandacht hij nu aan het werk is.

 

Doeke wil een foto van zijn handen maken en even later .......flitst.......

 

Meteen kijkt meneer op en kijkt Doeke recht in de ogen.

"Licht" zegt hij dan....."ik zag licht".

Dan zegt hij: Wat heb jij in de gezicht? Je neus....en je lippen. Lippenstift?" Ondertussen pakt hij zijn eigen neus en gaat met zijn vingertoppen over zijn eigen lippen.

Hij blijft Doeke aankijken, vol aandacht.

Doeke antwoord en haakt hier direct op in.

 

Ondertussen beseft ze, dat dit een heel bijzonder moment is.

Kort daarvoor kon meneer niet praten en kijk nou toch.

 

Geweldig....wat mooi is dit!

(Niemand hoeft bang te zijn dat ik een foto maak en iemand herkenbaar in beeld brengen)

 

 

"O....wat zacht"

 

Zorgclown contactclown Doeke clown in de zorg belevingsclown

"Hoi Doeke, je bent er weer. Wát fijn!". Doeke vindt het ook heel fijn om weer bij Eemwijk te mogen spelen.

Omdat ze op alle locaties binnen Van Neynsel nu veel vaker komt leert ze de mensen die er wonen en werken beter kennen en andersom is dat natuurlijk ook zo.

 

Op deze manier kan er nog meer gebruik gemaakt worden van de diensten van Doeke en de mensen die écht wat extra aandacht nodig hebben kan Doeke die aandacht dan ook geven.

 

Een mevrouw is vaak bang in haar omgeving en beleving en Doeke gaat op verzoek van de verzorging dan ook gelijk naar haar toe. Ze ligt in bed en heeft juist een dutje gedaan of slaapt ze nog?

 

Ze maken de deur zachtjes open en zien dat mevrouw al wakker is. Gelijk als ze Doeke ziet, begint ze écht te stralen en er komt zelfs een klein vreugde kreetje.

 

Doeke krijgt een stoel en neemt plaats, pal naast het bed en neemt de handen die net boven de dekens uitkomen in haar handen.

Ze masseert ze en omdat er gebruik gemaakt wordt van een etherische, fris ruikende huidolie voelt het nog zachter aan.

 

"O....wat zacht" zegt mevrouw dan ook regelmatig. Ook haar gezicht wordt gestreeld en geaaid en weer komt er een "O...wat zacht".

 

Dan ziet Doeke de stemming van mevrouw veranderen in vrolijk en ondeugend en er komt een heus mini-gesprekje.

 

Als Doeke haar vriendelijkste gezicht laat zienof Doeke doet haar ogen en mond open en dicht, spiegelt mevrouw dit terug en de glimlachjes vliegen over en weer.

 

Dag lieve mevrouw....ik kom volgende keer gewoon weer even aan....of langs.....of....binnen dus.

 

 

 

 

clown in de zorg zorgclown belevingsclown contactclown Doeke

O, wat heb ik óók zelf deze 2 weken weer genoten van alle bezoekjes aan de mensen die hun thuis hebben gevonden in de 12 woningen op Boswijk en ik zou er een heel boek over kunnen schrijven.

Vandaag waren er wederom van die hele mooie momenten.

 

Er was een lach en een traan van blijdschap en ontroering bij de mensen waar ik bij op bezoek was, maar ook bij mezelf.

En juist op deze momenten ben ik zó blij, dat ik de kans heb gekregen om op alle locaties binnen Van Neynsel te mogen spelen.

Niet alleen voor mezelf maar echt voor de mensen die daar mogen wonen.

Zal ik toch maar een klein verhaaltje doen dan? Nou hier komt ie dan....

 

Doeke heeft juist alle bewoners een bezoekje gebracht en de contacten waren heel bijzonder. Als laatste komt ze bij een meneer. Hij zit in zijn rolstoel, aangeschoven aan het witte keukentafelblad.

 

Doeke neemt tegenover hem plaats en hij lijkt haar te herkennen en kijkt op. Er is al een contact ontstaan.

 

Even later plaatst Doeke haar muziekdoosje op het tafelblad en heel langzaam laat ze het melodietje "geboren" worden. Het is immers niet gewoon maar draaien, maar Doeke probeert in deze muziek juist een rust te leggen maar ook een emotie.

 

Meneer tegenover haar, gaat met zijn handen naar zijn hartstreek. "Ik voel het hier" zegt hij waarop Doeke vraagt of hij pijn heeft. "Nee" zegt hij "maar ik voel de muziek hier".

 

"Dank U wel" zegt Doeke en ze weet het zeker....dit was weer echt een contact van ❤️ tot ❤️.

 

 

Biljarten

 

 

"Probeer die rode bal maar heel zachtjes te raken." zegt meneer, als Doeke op de grond zit.

"Zo....doe ik het zo goed?" vraagt Doeke en ze bukt voorover. De drumstok houdt ze netjes volgens de aanwijzingen tussen haar duim en wijsvinger.

Heel lichtjes laat ze de stok op en neer glijden en dan.....

tik.... De rode bal rolt, maar komt net niet bij de andere ballen.

 

Meneer speelt graag een potje biljart en weet ook goed hoe een bal geraakt moet worden.

Doeke heeft op de vloer een "clownsbiljart" gemaakt.

De materialen uit haar koffer kunnen immers overal voor gebruikt worden.

Nu vormt de lange roze ketting de zgn. banden van het biljart. De groene jing-jangballen vervangen de witte ballen en de rode tja..... dat is wel duidelijk.

 

Meneer wil best eens een echt potje biljart met Doeke spelen. Een andere keer. Nu kan dat niet, want zo meteen gaan ze eten.

Wel laat hij Doeke zijn biljart keu zien. Die zit in een mooi zwart koffer, met 2 blauwe krijtjes.

 

Ahh....krijtjes....

Doeke had haar drumstok niet gekrijt....daarom lukte het niet om een bal te raken.

 

 

Gedicht

 

"Ha....Doeke.....wat fijn dat je er bent". Doeke kijkt in een heel blij gezicht.

O, wat is het leuk om elkaar weer te zien en om in deze woning te komen.

 

Doeke geeft aan deze mevrouw een rode neus en gelijk ontstaat er "iets".

Ze vormen een duo, zingen en dansen samen en hebben de grootste lol maar ook de andere mensen in de ruimte hebben de grootste schik.

 

Even later krijgt Doeke van deze mevrouw een paar hele mooie gedichten.

Hier komt er eentje:

 

Voor Dementeren

hoef je niet te leren...

Sterker nog: je mag heel gewoon vergeten

wat je ooit hebt willen weten

en zelfs dat wat je weet

....vergeet!

 

je wordt er niet minder door

je wordt er niets minder door

je bent nog gewoon mens

alleen niet meer naar die wens

 

Eenvoud en acceptatie...

Eenvoud in acceptatie...

 

Accepteer

& leer...!

 

Aanvaarden

hele gewone nieuwe waarden...

 

 

Fluiten

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

"Meneer heeft zo erg genoten, je hebt hem een groot plezier gedaan" zegt de verzorgster als Doeke de woning verlaat.

 

Het zijn geen grote en ingewikkelde dingen die Doeke doet om contact te maken. Het is goed kijken waar behoefte aan is en dat kun je door te kijken en in te leven.

 

Meneer zat al te wachten toen Doeke de woning binnenkwam, maar eerst ging ze even op bezoek bij een mevrouw die op haar kamer zat. Dit was weer zo'n heel fijn, 1 op 1 contact.

Mevrouw had het erg naar haar zin en op het moment dat Doeke naar de huiskamer wilde gaan stond ze op en liep mee. Samen namen ze plaats bij meneer aan tafel.

 

"Ze maakt muziek" zei mevrouw en op het moment dat Doeke muziek ging maken, begon hij mee te fluiten. Heel mooi heel fijntjes en muzikaal en er werd niet alleen gefloten maar ook genoten. Van het ene melodietje kwamen ze bij het andere.

 

Na het bezoek bedankten ze Doeke en Doeke nam afscheid met een "Ik kom terug!"

 

 

Klompschaatsen

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Hier komen mensen, mannen en vrouwen, naar toe om overdag samen iets gezelligs te doen. Het is een bijzonder gezellige ruimte en voor een contactclown heel fijn om in te spelen.

Er hangen en staan overal spullen en materialen die Doeke mee kan nemen in haar spel.

 

Iedereen zit aan de grote tafel. De een tekent, de ander puzzelt of weer een ander kijkt naar wat er om hun heen gebeurt.

Vandaag gaat het over schaatsen. Buiten is het immers intens koud, er ligt al ijs en in Nederland wordt al geschaatst.

 

Zou Doeke op haar klompen kunnen schaatsen, pirouettes draaien en zwieren over het ijs in haar witte jurk?

Ze oefent en draait en zwiert en er wordt flink meegedacht.

 

Een gleuf in de zolen van de klompen is zo gemaakt, dan nog een mes of een stuk ijzer erin klemmen en de klompschaats is klaar. Als dat eens zou kunnen.....Het is zo leuk om samen hierover te fantaseren.

 

Even later zingen ze liedjes. Liedjes van vroeger.

"Kom je volgende week weer terug?" Vragen de verzorgsters "Dat zou leuk zijn!"

Doeke belooft om snel weer terug te komen. Volgende week gaat niet lukken maar maart misschien wel.

 

 

Rolling Stones

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Annet loopt de badkamer in met haar koffers en even later komt Doeke naar buiten.

In de mooie grote hal staat een biljart en een paar mensen zijn serieus bezig.

"Zal ik voor jullie de ballen even netjes op een rijtje leggen" grapt Doeke? De mannen lachen en natuurlijk doet Doeke het niet. Ze zou niet durven.

 

Doeke is onderweg naar de Buitengaarde om een bezoek te brengen aan de mensen die daar wonen.

Ze zijn er nog niet allemaal en dit moment van wachten wordt dan ook gebruikt om een man in zijn eigen woning te bezoeken.

 

Zo hé..... In deze woning zit écht muziek.

Honderden cd's staan keurig gesorteerd in de vele kasten. De speler staat aan en er klinken mooie bekende liedjes.

Aan de muren hangen foto's van Elvis en Michael Jackson en op het plateau onder de salontafel liggen boeken van de Rolling Stones.

 

Doeke bekijkt dit alles en ziet een beeld van Charlie Chaplin in de hoek staan. Of Doeke voor Charlie muziek wel maken, vraagt de man en even later glundert hij als Doeke staat te zingen.

 

Dan zingt ze een liedje van Elvis en "Ben" van Michael Jackson. De man vindt het geweldig. Doeke zou hier nog wel uren kunnen blijven en ze beloofd om nog een keer terug te komen.

 

 

 

Hout

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

"Ha Doeke....Sussie...." klinkt het vanuit een kantoortje als Doeke uit de lift stapt. Doeke kijkt op en ziet de verzorgster waarmee ze een vorige keer samen met de bewoners hele leuke en vrolijke momenten heeft beleefd.

Ze knuffelen even en dan vertelt de verzorgster dat er hier sinds kort een nieuwe man is komen wonen. Het lukt nog niet echt om goed contact met hem te maken en het is nog even zoeken naar de juiste weg.

 

Doeke loopt mee naar het einde van de gang waar de man in een fauteuil zit te slapen.

Ze neuriet en zingt zacht een liedje, totdat hij wakker wordt.

 

Dan komt het moment van alle zintuigen openzetten en proberen in de beleving van deze man te komen.

Oké....Doeke pakt uit haar koffer wat houten speelmaterialen. Dit past bij hem en ja hoor....."Hout" zegt hij en gelijk neemt hij de materialen over en begint te friemelen en te frunniken. Doeke doet ditzelfde ook en ze begrijpt hem. Hij wil graag iets te doen hebben...iets met hout...hij verveelt zich misschien?

 

Even later komt de verzorgster en ze bespreken bovenstaande. Wat Doeke dacht, klopt helemaal en de kinderen en kleinkinderen van deze meneer zijn al bezig om zijn kamer te verrijken met houten speelmaterialen die in en uit elkaar gezet en gehaald kunnen worden. Dit is alleen maar een bevestiging en dat is goed om te weten.

 

En meneer is ondertussen al lekker actief bezig.

 

 

Crematie

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Als Doeke de keuken binnenkomt, zitten er 4 mensen aan tafel.

Een moeder met haar zoon, zijn vrouw en hun dochter.

Ze drinken een kopje koffie en Doeke probeert de situatie in te schatten. Ze weet immers vooraf nooit, wat er speelt, wat er gaande of gebeurd is.

Doeke wordt ontvangen met een: "Kom er maar bij....wat goed dat je er net nu op dit moment bent".

 

Doeke sluit zich bij de 4 aan en ze vertellen....vandaag is vader gecremeerd en nu brengen ze mama weer terug. Dat is best moeilijk, maar nu Doeke er is hopen ze dat de stemming verandert en het zodoende niet moeilijk is om mama achter te laten.

 

Vader was bij de bereden politie en ze laten een foto van hem zien. Zó....dat is prachtig. Wat een statige foto van hun vader in vol kostuum op een prachtig groot paard.

 

De verhalen gaan over vroeger en even later worden er oude zeemansliedjes gezongen. Dan komt er een man binnen en hij neemt mee plaats aan tafel. Hij zingt prachtig en moeder en haar kinderen genieten van dit alles.

 

Ook een mevrouw sluit zich aan. Ze heeft musicals gezongen en zingt gezellig mee.

Wauw wat een fijne sfeer.

Geweldig.. dit was precies dat, wat deze familie gebruiken kon.

 

 

Ziek

 

Ik ben ziek geweest, net zoals zoveel anderen om me heen en het lukte me niet om bij Eemwijk te spelen. Natuurlijk wilde ik ook verder niemand ziek maken en is wachten totdat alles voorbij het beste.

Maar nu ben ik weer beter en vandaag kom ik dus alsnog op bezoek.

 

contactclown Doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Het is heel rustig deze woning. Heerlijk! Maar later blijkt....ook hier zijn er mensen ziek. Doeke past haar spel hierop aan en zoekt en probeert te voelen wat het juiste is. Nu weet ze, dat als je ziek bent rust eigenlijk het fijnste is.

Rust, maar wel met de aandacht van Doeke.

 

Er zijn ook 2 dames die heel kwiek zijn, geen last hebben van verkoudheid en ook best wel wat persoonlijke aandacht kunnen gebruiken. Een echt 1 op 1 contact.

Op een kamer worden alle foto's bekeken. Mevrouw vertelt vol trots over haar familie en de vakanties. Wat een prachtige foto's en wat een mooi leven is daar in beeld gebracht.

De stemming veranderd in een vakantiestemming, mede ook door het geluid van de mondharmonica en oude liedjes en in deze stemming verlaat Doeke wat later de kamer.

 

Dag mevrouw...Doeke komt zeker nog terug.

 

 

Vader Jacob

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Dit is een hele levendige woning.

Er gebeurt van alles als Doeke op bezoek komt. Iedereen is enthousiast en doet mee. Maar vandaag is het rustig.

De meesten zijn naar de muziek luisteren. Er speelt namelijk een groep. Blaasinstrumenten. Een hoorn, een bas, trompet enz. Doeke hoorde het al toen ze over de gang liep en het klonk heel mooi.

 

Dat het hier wat rustiger is, is niet zo erg. Nu krijgen mensen de kans om wat aandacht te krijgen die wat stiller zijn en meer op zichzelf en Doeke probeert dit moment dan ook te pakken.

 

Opeens, na een half uur gaat de deur open en daar komen de medebewoners zingend binnen. Vrijwilligers duwen de rolstoel met mensen die zelf niet meer kunnen lopen, maar wie kan loopt zelf met dansende bewegingen....."Die zijn vrolijk" denkt Doeke.

 

Doeke blijft nog even bij een mevrouw en heeft een mooi 1 op 1 contact. Ze wacht tot iedereen zijn plekje heeft gevonden en de rust is wedergekeerd.

 

Dan loopt ze naar voren, naar de anderen. Een poosje later zet ze een canon in met haar mondharmonica. Vader Jacob klinkt het en iedereen zingt gelijk mee. Eerst tegelijk, dan in groepjes....in canon, en mooi!

Even later op zijn frans....Frère Jacques.

Het "Van Neynselkoor", schiet het door Doeke heen. Misschien bestaat dit al....misschien ook nog niet.

 

 

Zomertaling

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Deze mevrouw hoort en ziet niet goed. "Ik ben ook al een jaartje ouder" vertelt ze me vriendelijk.

 

Ze zit bij de anderen in de zomertaling aan tafel en Doeke merkt het aan alles...wat is dit weer een lieve mevrouw. Alleen het valt niet mee om met de groep mee te doen als je het allemaal niet goed kunt volgen.

 

Naast mevrouw zit een stagiaire en ze kijkt hoe mevrouw opfleurt als Doeke contact met haar maakt.

Doeke pakt wat spulletjes uit haar koffer die zeker in de smaak zullen vallen en mevrouw vindt het geweldig en ze is er met al haar aandacht bij. Vooral Juultje valt in de smaak. Die is ook zo zacht, zo lief, zo aardig, zo rustig.....

 

Een mevrouw kijkt vanaf een andere tafel toe en Doeke weet het al..... Juultje moet ook even naar haar en wat later zit ook zij te knuffelen.

 

 

Alles op

 

Voordat Doeke ergens gaat spelen, maakt Annet vooraf een rondje langs de woningen.

contactclown Doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown Van Neynsel De Taling

Misschien zijn er bijzonderheden of wensen of misschien kan Doeke ergens mee helpen?

 

"Deze meneer is pas nieuw hier en hij wil niet eten. Misschien kan Doeke hierin iets betekenen?" is de vraag.

Meneer zit al een hele poos achter een bord en het lukt hem gewoon niet om zijn boterham te eten. Geen zin of geen honger.... wie zal het zeggen?

Maar iedereen moet tóch eten.

 

Als Doeke wat later de woning binnenkomt, zit meneer nog steeds met de boterham. Er is nog niets van op.

Doeke pakt haar speeldoosje en probeert de stemming van deze meneer op een positieve manier te veranderen.

 

De kleine muzikale klanken zijn nog maar net hoorbaar, hij hoort ze en zegt:

"Dát is lekker".

Doeke pakt de vork en prikt in een stukje brood. Ondertussen speelt ze door en gaat met het muziekdoosje én de vork naar zijn mond.

Deze gaat open en jawel hoor...hap..slik..weg.

Zo verdwijnt in een mum van tijd de hele boterham van het bord.

 

Doeke geeft wat later het speeldoosje aan een verzorgster. "Hou het maar hier." zegt ze "Misschien kunnen jullie het voor iedere maaltijd gebruiken, totdat het weer vanzelf gaat".

 

 

De spiegel

71. Van Neynsel - Eemwijk - Februari 2018

Wat ontroerend

 

contactclown Doeke clown in de zorg zorgclown beleveingsclown

"Nou....ahhhh......moet je kijken.....deze reactie had ik helemaal niet verwacht bij haar" is de spontane reactie van een verzorgster "wat ontroerend".

 

In de Tv-kamer, zo noem ik het maar even, zitten aan een tafel 2 dames die hier wonen en 2 verzorgsters zijn er even bij gaan zitten. Even samen koffie drinken. Dát is gezellig.

De heren zitten in de andere ruimte en houden een middagdutje. Ook heel fijn.

 

Doeke komt binnen en voegt zich bij de 4 dames aan de tafel.

Een mevrouw reageert gelijk...."oh....die neus" grapt ze en ze lacht en giechelt om Doeke en die grote rode neus.

 

De andere mevrouw herkent Doeke en ze lijkt blij en verrast te zijn dat Doeke er weer is. Een vorige keer wilde ze nog telkens weg en naar "huis". Nu lijkt het of ze de rust heeft gevonden en geniet van wat er om haar heen gebeurt.

Doeke pakt haar knuffel Juultje en schuifelt naar deze mevrouw en dát is een schot in de roos....

Mevrouw knuffelt en praat met Juultje, ze koestert en vertelt én.....straalt en er ontstaat een mooi spel tussen haar, Juultje en Doeke.

 

"Wat ontroerend" hoort Doeke nogmaals op de achtergrond.

 

Als Doeke weggaat, neemt ook Juultje afscheid van deze mevrouw. Maar niet voordat Miesje de "poes" op de schoot van mevrouw is "gekropen" en nu alle aandacht en aaien over haar bolleke krijgt.

 

Tot ziens....toedeloe

 

 

Werk dat écht werkt

 

contactclown doeke clown in de zorg belevingsclown van neynsel eemwijk

"Ach Doeke....zou je misschien even naar deze mevrouw willen komen?".

De verzorgster wacht al op Doeke en neemt haar gelijk mee naar een mevrouw die een persoonlijk bezoek zo nodig heeft. Precies dit: een 1 op 1 contact.

De deur staat op een kier en samen lopen ze naar binnen.

 

Mevrouw zit in een rolstoel, behaaglijk ondergestopt onder een warme roze deken en ze kijkt door het raam uit over het mooie landschap. Alleen het contact met deze natuur is er op dit moment niet.

 

Ze is erg onrustig en bang. Doeke weet meteen wat haar te doen staat. Ze haalt een muziekdoosje uit haar koffer en neemt plaats op een stoel, vlak naast haar.

De klanken vullen de ruimte.

Mevrouw kijkt naar Doeke en luistert.

 

Samen ademen ze rustig in en uit......in en uit....in en uit.....in en uit.....en vinden de rust weer terug.

Ondertussen blijven ze elkaar in de ogen kijken en Doeke probeert met haar gezicht en mimiek te vertellen: Het is goed zo. ik ben er voor je, ik ben bij je, je hoeft niet bang te zijn.

Dit alles, vindt plaats zonder woorden.....alleen maar door er te zijn....te zijn voor die ander.

 

Als Doeke na geruime tijd, de kamer verlaat, kijkt mevrouw naar buiten en ze ziet al het moois wat daar is.

 

Dit zijn een van die momenten waarop Doeke denkt: "Wat heb ik toch een mooi werk.........werk dat écht werkt"

 

 

De dag van de bloemen.

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown van neynsel eemwijk

"Vandaag is het de dag van de bloemen want het stond in de krant." zegt een mevrouw. Ze is dol op bloemen, dat zie en merk je meteen.

 

Zou het echt de dag van de bloemen zijn? Doeke heeft er nog nooit eerder van gehoord, maar het zou natuurlijk best kunnen. Tja, waarom ook niet.....en de krant heeft Doeke ook nog niet gelezen vandaag. En als het nog niet bestaat moet het maar ingevoerd worden. Het is trouwens heel leuk om hierop in te spelen.

 

Een medewerkster of misschien is ze wel een stagiaire, zit naast de mevrouw en zij en Doeke luisteren naar de verhalen van de mevrouw die over "De dag van de bloemen" gaan en ze glimlachen. Wat een leuke en enthousiaste mevrouw.

 

Als Doeke goed om zich heen kijkt ziet ze best veel bloemen in de woning staan. Op het dressoir, staan 2 vazen, op de tafel staan 2 lieve boeketjes en op een ander tafeltje ook een boeket. Zouden ze echt zijn?

Doeke voelt....en ja... ze zijn echt....nou ja....bijna echt.

 

Doeke heeft ook bloemen. Het zijn vilten bloemen, amaryllissen en die heeft ze jaren geleden gekregen van een goede bekende. Ze werkt in de zorg met mensen met een vorm van dementie en de bloemen zijn haar erg dierbaar. Ze horen echt bij Doeke.

 

De amaryllissen bewegen opeens op en neer. Ze zwieren om elkaar heen, alsof ze dansen. Mevrouw vindt het prachtig en geniet van de bewegingen.

 

Deze bloemen kunnen ook lopen, veranderen zomaar in een muts, dan lijken het weer de benen en voeten van een soort watervogel te zijn, afijn....het zijn echte "De dag van de bloemen" - bloemen.

 

Wat een genieten is dit weer.

 

Het is ook heel mooi dat mensen, die werken op de plekken waar Doeke komt, soms echt proberen te kijken naar die andere manier van contact maken en als ze tijd hebben, doen ze mee. Alleen...tijd....tja....vaak is er werk aan de winkel!

 

 

Ik heb je voor het eerst ontmoet

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown van neynsel boswijk

Doeke loopt over de gang en komt net terug van een bezoek aan een woning.

 

Er wordt vanuit een andere woning gewenkt en de verzorgster vraagt of Doeke even binnen wil komen om een meneer te bezoeken.

Van de week was Doeke ook al hier en ze heeft hem net misgelopen.

 

Hij zit op zijn kamer en lijkt wat verdrietig maar als Doeke binnenkomt kijkt hij op.

Een vrijwilligster sluit zich bij hen aan en samen zingen ze liedjes. Meneer zingt mee en we zien zijn stemming veranderen. Hele oude Nederlandse liedjes passeren de revue.

Ja, dit is leuk en gezellig en samen hebben ze de grootste lol.

Als een verzorgster in de deuropening verschijnt en even toekijkt, steekt ze 2 duimen omhoog.

 

Dag meneer tot de volgende keer en als iemand Doeke weer voorbij ziet lopen..... gewoon binnenroepen!!!!

 

 

Zwoele Italiaanse zomerdag

 

contactclown clown in de zorg own belevinsclown van neynsel boswijkzorgcl

De vorige keer danste mevrouw met me door de woning.

Nu ligt ze op haar kamer in bed, is wakker maar heeft nog geen zin om op te staan.

Dat begrijpt Doeke meteen want de cd speler staat aan en uit de boxen klinkt de stem van Andrea Bocelli.

Ave Maria.....en het is prachtig.

 

Dit is de situatie waar Doeke op in speelt.

Uit haar koffer pakt ze de mooie gekleurde sjaal.

Hij beweegt, zwiert en wappert op de maat van de muziek en mevrouw geniet.

Dit is het hele kleine en fijne spel. Zonder praten maar met hulp van muziek, háár muziek en de zintuigen.

Heerlijk..... het lijkt wel een warme zwoele Italiaanse zomerdag... in februari.

 

 

Trouwen

 

"Daar komt de bruid, daar komt de bruid...." Vandaag gaat Doeke trouwen.

Het idee ontstaat net nadat ze de woning binnenkomt.

Dit noemen ze nu.... het komt uit de lucht vallen.

 

De mensen in deze woning denken en fantaseren ijverig mee.

Doeke moet een sjaal om, een ketting, er moet een ring komen, muziek, een man, gasten en een bruidsboeket.

Dit alles, óók de man, komen uit de koffer van Doeke. Alleen de gasten...dat zijn de aanwezigen zelf.

 

Ze zingen bruiloftsliedjes en Doeke danst alsof het de openingsdans is.

Dan...na een uur, is het feest voorbij.

Wat was dat een gezellige bruiloft.

Iedereen heeft plezier gehad.

 

 

Slaapliedje

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

"Ik ben net op tijd" denk ik als ik de slaapkamer oploop. Een verzorgster heeft gevraagd of ik even bij deze mevrouw op bezoek wil komen. "Ze gaat juist een dutje doen, maar zal het leuk vinden om je te zien"....

Ik pak mijn muziekdoosje, hurk voor haar neer en speel een slaapliedje. Heel rustig. Mevrouw lijkt me niet te zien, totdat....

Ze kijkt me aan....recht in mijn ogen en luistert naar het mooie melodietje.

 

Mevrouw wordt met de lift in bed gelegd.

Dit gaat heel soepel en mevrouw wiegt in de lift op en neer, op de maat van de muziek.

Ondertussen houden we oogcontact. Soms dwaalt ze even af en dan is "het" er weer.

Als ze lekker ligt en lekker warm is ondergestopt blijf ik nog even bij haar.

 

Zacht neuriënd neem ik later afscheid.

Welterusten.....slaap zacht....

 

 

Knuffels

 

Doeke komt binnen en deze mevrouw is druk bezig om haar kastje op te ruimen. "Er is bezoek voor U" klinkt het.

Mevrouw draait zich om en zegt: "Ik ken haar niet" waarop Doeke zich voorstelt aan deze super, súper lieve en aardige mevrouw.

 

Mevrouw gaat op haar bed zitten. Een bed dat voor de helft gevuld is met knuffels.

Heerlijke zachtjes knuffels met ieder een eigen verhaal. Er ligt een grote luie hond met lange oren, slappe poten en een fladder staart. Daarnaast een oranje kater met bijna echte ogen. Dan een mooie bruine hond met een grappig kontje en er ligt nog een grote platte poes. Op het nachtkastje staat een hele grappige hond.

 

Mevrouw vertelt en vertelt over haar dieren. Ook Juultje komt uit de koffer en we spelen samen. Juultje moet een jasje aan en iets leuks in het haar. Mevrouw strikt met een sjaaltje en een lintje en Juultje komt er heel mooi uit te zien. We dromen even later samen over Den Haag en Scheveningen en over het zwemmen en zingen oude liedjes.

Dit was nog eens een gezellig bezoek.

 

Tot de volgende keer... Hopelijk zie ik u dan weer.

 

 

Morgen maar weer

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Doeke is zojuist een woning binnengekomen, herkent de mensen en andersom is dat ook zo. Zoetjes aan ontstaan er mooie dingen en een verzorgster kijkt toe, maar doet ook zelf mee.

 

Dat is trouwens zó fijn.

Het is fijn om van elkaar te leren. Doeke kan dingen van de verzorging leren en andersom hoopt ze dat dit ook zo is.

De verzorgster vraagt of Doeke even naar de mevrouw, bij het raam wil komen. Mevrouw hoort en ziet niet meer goed. Nu mag Doeke nog meer op de andere zintuigen vertrouwen en ze doet dat ook.

 

Voor de mevrouw zit een reuze grote beer op de tafel en om haar hals hangt een zachte aap. Die aap heeft ze gekregen van de verzorgster. “Het geeft de mevrouw een gevoel van geborgenheid” zo verteld ze en dat klopt ook zeker, ziet Doeke.

 

Met zijn 3tjes zingen ze liedjes, wel wat harder dan normaal en mevrouw vindt het geweldig. Ze straalt helemaal.

 

Doeke heeft een geurtje bij en laat dit ruiken. Het ruikt naar sinaasappel, mandarijn en citroen en is heerlijk fris, maar het reukvermogen is jammer genoeg niet meer wat het was.

 

Als de melodica tevoorschijn komt vindt mevrouw het geluid heel mooi. Ze beweegt op en neer, heen en weer…..

 

Het spel raakt ten einde en dan zegt mevrouw opeens: “Morgen maar weer”

 

 

Bezoek

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown beleveingsclown

Hé, er is bezoek!

 

Mevrouw heeft bezoek van een vrijwilligster. Zij komt iedere week heel trouw en weet precies waar deze mevrouw behoefte aan heeft en probeert haar dat dan ook te geven.

Dit zijn aandacht, knuffelen, een beetje praten en in het verleden ook dansen.

 

Doeke loopt naar ze toe en probeert nog iets toe te voegen aan het contact dat al gaande is. Samen, met zijn 3tjes komen ze in een spel. Een spel dat eigenlijk helemaal geen spel is, maar gewoon echt is.

 

Mevrouw is vroeger danseres geweest en al zingend en neuriënd en met behulp van een instrumentje maken Doeke en de vrijwilligster langzame dansbewegingen. Ze wiegen op en neer en de ogen volgen en blijven naar ze kijken.

 

Dit is een heel goed en bijzonder contact. Voor andere mensen misschien nauwelijks waarneembaar maar deze 3 samen weten wel beter. Dit is écht fijn en dat is mooi.

 

Soms is het moeilijk om in een paar regels een bepaald gevoel of een situatie te beschrijven. Wat er soms gebeurd is zo bijzonder. Dit moet je eigenlijk meemaken of ervaren. “Het” ontstaat op het moment zelf, zonder show en heel spontaan.

 

 

Lieve Teddy

 

Deze mevrouw heeft zelf een beer. Niet zo’n harige zoals Juultje, maar wel net zo groot en van een heerlijk zachte bruin stof. Hij ligt voor haar op de tafel.

 

Doeke hurkt bij haar neer en langzaam haalt ze Juultje, haar eigen knuffel tevoorschijn.

“Och, schatje, lieverd….ben je er weer? Wat ben je toch een lieve teddy”. Mevrouw pakt Juultje vast en we blijven zo heel lang samen zitten knuffelen, aaien en genieten.

 

Dit is zo’n lieve mevrouw en het is zó fijn om bij haar op bezoek te mogen komen. Regelmatig kijkt ze me aan en de blikken in haar ogen zeggen genoeg. Ze is zó tevreden, zó vriendelijk. Tussen ons is er iets ontstaan. Het is heel waardevol en het heet: Contact vanuit het hart. Het hart van ons allebei.

 

Een vrijwilligster die een paar meter verderop zit, ziet dit alles gebeuren en zij weet en ziet het……dit is gewoon mooi. Daar zijn verder geen woorden meer bij nodig.

 

 

De roze ketting

 

Ja hoor…..daar is ie weer…..de lange roze ketting.

Misschien heb je hierover al meer gelezen en weet je nog steeds niet hoe hij eruitziet. Soms is het leuker om dit aan de verbeelding over te laten, maar een paar aanwijzingen zijn:……hij kan in een kerstboom….bijna 3 meter lang….en roze…….

 

Iedere keer opnieuw, komt het ding tevoorschijn en iedere keer weer gebeuren er andere dingen mee. Vandaag dus ook.

Tja…vandaag kan hij, als de deksel van het kistje opengaat, alleen maar omhoog. Recht omhoog…richting het plafond. Alleen…de armen en benen van Doeke zijn niet zo lang.

Ze gaat dan ook op een stoel staan en probeert met de ketting tot aan het plafond te komen. Ze staat op haar tenen, wankelt wat…en nee…..net te kort.

 

Uit de koffer worden een drumstok en een houten wasknijper gehaald. De ketting wordt met behulp van de knijper vastgemaakt aan de stok. Doeke kruipt weer op de stoel, gaat staan, rekt zich helemaal uit en dan ……... jammer…nog te kort……

 

De ketting komt op tafel naast het kistje te liggen en Doeke laat hem daar, zogenaamd achteloos achter.

Ze ziet dat een mevrouw de ketting oppakt en deze probeert op te bergen…in het kistje…..

Het lukt.... totdat hij er bijna helemaal inzit om dan, op het einde, vanzelf weer uit het kistje te ratelen. En mevrouw? Ze begint weer opnieuw, van voren af aan. Het moet en zal haar lukken…. ppfff.

 

Doeke ziet het en steekt ook haar handen uit de mouwen. De een houdt de ketting vast en de ander stopt hem in het kistje en nu lukt het wel.

 

Wat later.....ziezo...het klusje is geklaard.

 

Hèhè.

 

 

Lachen is gezond

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Een man is wat onrustig en hij zit alleen aan een tafeltje en maakt geluiden.

Harde en zachte geluiden.

Het lijkt verdriet te zijn en Doeke kan het niet goed plaatsen.

Dan staat hij op en gaat naar de andere ruimte.

Wat later loopt Doeke daar ook naar toe.

 

Hij zit op de bank en Doeke begin heel rustig een liedje te zingen. Hij zingt mee, beweegt mee, is helemaal vrolijk totdat..... hij plotseling in een diepe slaap valt.

Ze pakt zijn hand en hoort hoe hij snurkt.

Dan kijkt ze naar de verzorging en vraagt.... "Slaapt hij nu?"

 

Opeens gaan zijn ogen open en hij begint te lachen. Hij schatert en er verschijnen tranen van het lachen....wat een lol.

Doeke zegt: "Dat is dan 1-0" en de ze liggen helemaal dubbel van het lachen.

 

 

 

RRRrrrr-en franse accenten

 

4 Dames zitten aan de grote eettafel en als Doeke binnenkomt vliegen de complimentjes op haar af. “O, wat heb je een mooie jurk aan, die kleuren, wat een mooie klompen, die bloemen, schitterend...wat een leuk vestje met die bloemetjes…..” En zo gaat het even door.

Hier wordt Doeke blij van.... heel blij.

 

De kleding heeft Doeke immers zó gekozen, dat ze er mensen blij mee kan maken. Daar is goed over nagedacht en eerlijk gezegd….zodra ze dit witte jurkje, de geitenwollen sokken en klompen aantrekt wordt Doeke zelf óók blij.

 

Het is gezellig in deze woning, de stemming is opperbest en het is heel fijn om hier te mogen spelen, inhaken op wat er is en daarmee verdergaan.

 

Ze reizen met behulp van Doeke’s koffer een beetje door de tijd en door verschillende landen.

 

Eerst komen ze in Frankrijk en zingen Nederlandse liedjes maar dan op zijn "Frans" met heel veel RRRrrrr-en franse accenten.

En Vader Jacob, ja....die verandert natuurlijk in Frere Jacques.

 

Er wordt door iedereen samen gezongen.

Ook het “publiek” oftewel het bezoek en de medewerkers zingen mee. Iedereen kan immers zingen en vandaag ook nog eens canon.

 

Even later arriveren ze in Oostenrijk met Edelweiss en My favorite things.

 

Ondertussen is een mevrouw druk met de lange roze ketting van Doeke. Die moet terug in het kistje maar iedere keer glipt hij er weer uit. Doeke helpt mee en samen wordt dit klusje geklaard.

 

Als Juultje, de beer nog even bij iedereen heeft geknuffeld zit de tijd er jammer genoeg weer op.

 

Tot de volgende keer....... Doeke gaat jullie weer missen.

 

 

Kikvorsjes in Oeteldonk

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown oeteldonk 's-hertogenbosch carnaval

De woning is versiert in de carnavals kleuren van Oeteldonk en waar je ook kijkt zie je de rood-, wit en gele kleuren terugkomen of zie je kleine groene kikvorsjes zitten. Doeke speelt vandaag namelijk in ’s-Hertogenbosch, de hoofdstad van Noord Brabant.

 

Als Doeke binnenkomt, begint ze te zingen en een mevrouw die vooraan in de woning zit zet meteen in. Ze glundert en lacht. Achter in de kamer/woning zitten nog meer mensen en Doeke neemt, door de hele ruimte te gebruiken, ook hun in haar spel mee.

 

Tussen de mensen voor en achter in de kamer wordt door te zingen en te dansen een brug geslagen totdat de mensen voorin zich aansluiten bij de anderen.

 

Het is een muzikale groep. Als Doeke haar mondharmonica tevoorschijn haalt ziet ze dat een man hier heel graag zelf op wil spelen. Hij is op bezoek bij zijn vrouw, houdt liefdevol haar hand vast en ook hij geniet van alles maar zeker ook van zijn vrouw die straalt en alle oude liedjes meezingt. Samen kennen ze heel veel liedjes.

 

In een hoek zit een mevrouw. Ze lijkt heel stil, maar ik zie haar lippen bewegen en hoor heel zachtjes dat ook zij meezingt.

Terwijl de man op de mondharmonica speelt, danst en walst Doeke met haar grote gekleurde sjaal en er komt zelfs een tango tevoorschijn.

 

Als het hele lange gehaakte lint tevoorschijn komt wordt dit aandachtig bekeken. Wat voor steken zijn er gebruikt, wat voor kleuren, hoe lang is het, is het van wol of katoen, waarvoor kan het gebruikt worden……er komen heel veel ideetjes naar boven.

 

Een roze lange ketting, zorgt even later voor hilarische taferelen. Doeke heeft de ketting bij het begin vast en als ze ermee rondom de salontafel kruipt en het uiteinde zoekt, is dit uiteinde net om de hoek verdwenen als zij om de hoek komt.

Iedereen lacht en heeft lol om die Doeke die telkens weer te langzaam is. Met behulp van de aanwezigen lukt het Doeke uiteindelijk om de ketting weer terug in het te kleine houten kistje te krijgen.

 

Zó….de deksel kan dicht en het slot gaat erop.

 

 

Boutique Toulouse

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown belevingsclown

Doeke is weer op bezoek en ziet een mevrouw rondwandelen.

 

Een poosje geleden is zij hier komen wonen en Doeke heeft haar dochters nog wat geholpen bij het in huizen. Dit door de lift tegen en deuren open te houden, zodat ze met de meubels zo door konden lopen. Een hele gezellige en hartelijke familie…dát had Doeke meteen in de gaten.

 

Mevrouw woont hier dus al een paar weken en ze ziet er fantastisch uit. Het haar zit piekfijn, ze komt juist terug van de kapper en dan ziet ze Doeke en ze raken aan de praat. Een van de verzorgster sluit zich bij hun aan en er ontstaat iets zo heel gezelligs……zó fijn!

 

Doeke heeft een kleding advies nodig. In haar koffer zitten gekleurde sjaaltjes en bloemen, gehaakte linten, strikjes en lekkere geurtjes.

 

Deze mevrouw heeft toevallig een hele goede kijk op hoe je wat moet dragen. Ook welke combinaties er mogelijk én mooi zijn en ze begint Doeke helemaal op te leuken.

Een sjaaltje zus, een lint zo, de bloemen weg, een andere sjaal erbij, toch weer niet, een roosje in het haar een wit sjaaltje wordt om de hals geknoopt en die Doeke paradeert maar door de woning om alles te showen voor deze mevrouw maar ook voor de verzorgster die ijverig meedenkt en meedoet.

 

“Heb jij je jurk soms in Frankrijk gekocht?” vraagt mevrouw en Doeke vertelt dat ze deze bij Boutique Toulouse in Parijs heeft gekocht. Mevrouw fleurt helemaal op. Een jurk uit Parijs…haar gedachten lijken even terug in de tijd te vliegen.

 

Nu sjokt Doeke altijd wat, ze heeft zo’n typisch loopje, dus ook aan de houding wordt wat gedaan. Doeke leert om mooi te lopen. Sierlijk, licht en elegant en tja…die klompen… mooie zwarte lakschoenen met een hakje, zoals mevrouw zelf heeft, zou veel leuker zijn is het advies.

 

Er lijkt een heuse vriendschap te ontstaan en even later dansen de 2 door de kamer. Niet zomaar een dansje, maar een echte dans, met draaiingen, een hupje, tik tik stap…. Geweldig.

Dit contact krijgt zeker een vervolg!

 

 

Zó mooi!

clown in de zorg zorgclown belevinsclowns contactclown rouwclown

 

De deur staat op een kier en ik kijk door het spleetje naar binnen. Een verzorgster is druk doende en zegt: “We zijn bijna klaar hoor, nog een ogenblikje”.

 

Ik neem plaats op de stoel die buiten op de gang staat en wacht terwijl ik zachtjes aan mijn muziekorgeltje draai.

 

De verzorgster komt naar buiten en zegt “Ga maar gerust naar binnen hoor, we zijn klaar”.

 

 

Langzaam loop ik op de punten van mijn klompen naar binnen en wat ik zie is zó mooi!

Ik zie 2 bedden. Ze zijn tegen elkaar geschoven en hierin liggen een man en vrouw. Heel dicht bij elkaar, lekker warm ondergestopt en ze hebben elkaars hand strak vast.

”We gaan net slapen” zegt het kleine vrouwtje.

Ik laat nog even een slaapliedje horen en wens ze welterusten.

 

Soms….hoeft een clown niet veel te doen en is er al een heel mooi contact. Dit contact heet liefde. Een hele mooie en oude liefde tussen 2 mensen. Een liefde van misschien wel 65 jaar.

 

Zó mooi!

 

 

Tikken

 

Een meneer en 2 dames zitten aan de eettafel midden in de kamer. Aan een tafeltje bij het raam zitten een man en vrouw. De man kijkt naar Doeke en mevrouw zit te slapen.

 

Doeke heeft gelijk de aandacht van de 3 personen aan de eettafel en speel mét en voor hen. De meterslange glanzende kralensnoer komt tevoorschijn en die valt meteen in de smaak. Hij is schitterend, héél lang en maakt een mooi geluid als hij in beweging komt. Doeke legt er mooie vormen mee op tafel, aaneengesloten cirkels, letters, enz.……

Het is een vreselijk onhandig ding om weer terug in het kistje te krijgen maar gelukkig krijgt Doeke daarvoor altijd hulp van de mensen waar ze voor speelt en zo ook vandaag weer.

 

De melodica komt voor de dag en de liedjes worden herkent.

Even later trekt een verzorgster de aandacht en wijst naar de mevrouw die aan het raam in de rolstoel zit.

 

Zij ziet vanuit haar positie namelijk dat de mevrouw lijkt te slapen maar met haar voet op de maat van de muziek mee tikt.

Dát is nu zó leuk!

 

Een speciaal contact op deze manier, maar ook het meedenken van de verzorgster ….. super!

 

 

Warme Soep

De soep wordt opgeschept, terwijl Doeke nog aan het spelen is en ze vraagt of ze weg moet gaan, maar nee hoor….ze mag gerust nog even blijven.

 

Doeke ziet dat er niet meteen gegeten wordt.

“Is de soep nog warm” vraagt ze….en het antwoord is “Ja…héél warm”

 

“Zal ik hem sneller laten afkoelen?” en Doeke haalt haar waaier tevoorschijn.

 

“Heel graag” is het antwoord en Doeke waait iedere kop soep een beetje koelte toe.

“Zo is het goed, dankjewel” en ze knikt Doeke vriendelijk toe.

 

 

Kraamhulp

 

Een mevrouw komt de lift uit. Ze was naar de film gegaan, maar voelde zich niet geheel op haar gemak en ze wordt daarom nu weer terug naar de woning gebracht.

 

Mevrouw wil het liefste terug naar haar “huis” en ze staat dan ook regelmatig op. En ik, Doeke, …..tja….wat doe ik daar nu mee?

 

Ik begin een praatje te maken over waar ze woont (woonde) en ze begint volop te vertellen. Over haar dorp en haar werk als kraamhulp. Hoe ze naar de gezinnen ging op haar fiets, midden in de nacht. Een geweldig mooi verhaal en het doet me denken aan de verhalen van mijn schoonmoeder vroeger. Zij was verloskundige en kon hier ook zo mooi over vertellen.

Het is heerlijk om zo samen te zitten en naar haar verhaal te luisteren.

Als ik wegga…zegt ze…..”Ik vind je best wel heel leuk en je mag gerust een keertje terugkomen.”

 

 

Alleen scheren graag.

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

Ik zie deze meneer wat op en neer scharrelen in deze grote woning.

 

Dán zit hij in een stoel op de gang voor het raam en dan weer loopt hij een stukje en gaat een huiskamer binnen en als ik wat later voorbij kom, besluit ik om hem te volgen.

 

Hij loopt een badkamer binnen en raakt alles aan en bekijkt alles, alsof hij iets zoekt. Als hij in de spiegel kijkt ziet hij daarin niet zichzelf maar mij staan. Hé……dat is leuk …

 

Als hij het geluid van mijn muziekorgeltje hoort, volgt hij me naar de huiskamer. We nemen plaats op de bank en hij voelt telkens aan zijn kin. Ik begrijp dat hij zich het liefste zou willen scheren, alleen….dát lukt nu even niet, maar ik heb wel een idee.

 

Ik pak mijn grote penseel en ‘zeep’ hem in. Hij vindt het prima en laat me mijn gang gaan.

Mijn muziekorgeltje is verandert in een scheerapparaat en ik ‘scheer’ zijn kin, snor, onderkin en hij is helemaal blij en helpt mee, door zijn wangen strak te trekken.

Dit is zo’n mooi moment.

 

Het is echt niet zo, dat ik een grapje probeer uit te halen of iets van dien aard, maar ik wil gewoon helpen om deze meneer een rustiger gevoel te geven…..en het lukt…..al is het wel op z’n Doeke’s.

 

Even later lopen we samen over de gang, waar ook een grote spiegel hangt. Hij kijkt erin en ziet zichzelf weer niet maar mij en hij lacht…..

 

 

Stemvork

contactclown Doeke, clown in de zorg, zorgclown rouwclown Van neynsel 's-hertogenbosch

 

Er is een meneer die eigenlijk niets van clowns moet hebben en juist dát vind ik nu weer een uitdaging.

Al na een paar minuten sta ik bij zijn tafel en hij vindt Doeke ……geweldig. Doeke is dan wel een clown, maar een ander soort clown …..een contactclown.

 

Meneer is erg muzikaal en even later gaat daar ons gesprek dan ook over. Over Beethoven, Mozart over klassieke muziek en ook pianospelen.

 

Even later maken we samen muziek, met de dingen die er op dat moment voorhanden zijn. Kopjes, lepeltjes, een “stem”-vork en mijn grote penselen die veranderen in drumstokken.

Wauw….wat een leuk contact….een muzikaal contact.

 

 

Help

 

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown van neynsel eemwijk

“Help” klinkt het “Help, ik ben zo bang”.

De verzorgster vertelt me dat deze mevrouw heel bang is en daarom help roept. Natuurlijk wil Doeke haar heel graag helpen en ik loop naar haar toe.

 

Zachtjes laat ik mijn muziekorgeltje draaien en mevrouw kijkt me aan….”Help” ik ben zo bang, vertelt ze me. Ik hurk en aai over haar hand. “Je hoeft niet bang te zijn en ik vind je heel lief” vertel ik haar.

 

Het bange gevoel lijkt weg te trekken en ik blijf haar rustig aaien. Dan pak ik een stoel, neem mijn knuffelbeer Juultje in de hand en ga héél dicht bij haar zitten. Ik laat Juultje zien. Dat is een goede keus, want ze pakt en knuffelt hem en drukt hem tegen zich aan en alle aandacht is voor deze kleine beer.

 

Voor deze mevrouw neem ik langer de tijd. Ze vindt het snoezelen en knuffelen heerlijk en het past ook echt bij haar.

Soms is dit genoeg.

 

Niet praten, maar bij elkaar zijn en er ook écht zijn voor die ander.

Wat later, als ik in de andere ruimte ben, zie ik dat ze me gevolgd is.Ik hoor geen “help” meer.

 

 

Parijs

 

contactclown Doeke clown in de zorg rouwclown zorgclown Van Neynsel Eemwijk

Mevrouw is uit haar doen. Haar man ligt in het ziekenhuis, ze is ongerust en het allerliefste zou ze de hele tijd bij hem willen zijn of hem bellen.

 

Ik begrijp helemaal wat ze bedoeld, ik herken dit gevoel van mezelf als er iets met mijn man is of mijn kinderen, maar soms kan het gewoonweg niet. Dan kunnen we niet naar degene die ons zo na aan het hart liggen. Voor ons is dat nog te begrijpen maar voor deze mevrouw is het heel moeilijk.

 

Ik stel voor om een stukje te gaan wandelen. Ze is zo’n mooie mevrouw en ze straalt iets uit. Iets kunstigs, iets kleurrijks”

“Zullen we even aan dat tafeltje gaan zitten, stelt ze voor” en we nemen plaats aan een tafeltje bij het raam.

 

Ze vertelt over vroeger. Ze was danseres in Parijs…..Ballet.

Wauw…wat een eer om bij haar op bezoek te mogen komen, schiet het door me heen.

Ze vertelt over Parijs en ondertussen maak ik mijn eerste danspasjes. “Schouders naar achteren en je rug recht…..armen iets buigen, hoofd iets schuin” zijn de aanwijzingen die ik krijg.

 

Ik probeer op de punten van mijn klompen te lopen en dat lukt. “Doet het pijn?” vraagt ze maar nee hoor, op de punten van mijn klompen lopen doet me geen pijn. Dat doe ik vaker.

Ik heb een grote gekleurde sjaal en zwier en dans ermee. Mevrouw vindt het geweldig en ze geniet enorm. De onrust is verdwenen en ze lacht.

 

En ik Doeke…..wat bof ik toch om voor zoveel mooie en prachtige mensen te mogen spelen.

Ze hebben een belangrijk plekje in mijn hart.

 

 

2 Rode Neuzen.

 

Van Neynsel Eemwijk contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown Van Neynsel Eemwijk

Dit is er weer zo eentje…..ik zie ze hier wel vaker…..een verzorgster met het hart op de juiste plek en superleuk voor de mensen in de woning, zo blijkt later.

 

Ze staat beneden in de hal bij de lift te wachten om naar de woning te gaan waar ze werkt. “Kom je met me mee Doeke?” vraagt ze.

Ik moet nog wat rommelen in mijn koffer maar vertel haar er zo aan te komen.

 

Als ik later boven uit de lift stap, staat ze een stukje verderop. Ze haakt meteen in op mijn spel en de stemming in de woning is gelijk heel gezellig. Er gebeurd wat, iets leuks…er is leven.

Zij geniet, ik geniet en de bewoners genieten en ondertussen doet ze gewoon haar werk.

 

Een poosje later, er is dan ook geen ontkomen meer aan, staan we naast elkaar. Ik heb haar een rode neus gegeven, en we doen samen een liedje en dansje. Een paar minuutjes maar en we hebben veel plezier …..plezier in ons werk en de bewoners genieten weer van ons.

Dit is geweldig toch?

 

 

Zingen

 

Doeke komt voor mensen waarbij contact maken soms niet meer zo makkelijk is. Er wordt dan gebruik gemaakt van de zintuigen en voor de verzorging of buitenstaanders is het soms niet zichtbaar dat er een heel mooi contact ontstaat. Een contact dat soms maar heel klein, maar wel heel waardevol is.

Maar er zijn ook mensen, die het heerlijk vinden om een praatje te maken of te vertellen over vroeger.

 

Zo ook deze mevrouw.

 

Een mevrouw, een brilletje op het puntje van haar neus en het zilvergrijze haar in een knot, zit aandachtig het journaal te kijken op tv.

Doeke komt voetje voor voetje dichterbij en opeens…als ze een zacht neuriën laat horen, kijkt de mevrouw op en Doeke kijkt in het zachte en vriendelijke gezicht.

 

Dan laat Doeke zich door haar knieën zakken en er ontstaat een fijn gesprekje.

 

“Ik zou zo graag nog eens willen zingen” vertelt de mevrouw.

“Dat kan” zegt Doeke en samen zingen ze Sound of Music liedjes te beginnen met Edelweiss.

We vinden het allebei mooi en genieten van elkaar.

“Ik heb vroeger les gegeven” vertelt mevrouw.

“Bent U dan misschien muzieklerares geweest?” vraag ik dan “Ja” antwoordt ze “en je zingt heel mooi”.

 

 

Geweldig!

 

Van Neynsel – Boswijk contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

Mevrouw is heel klein en tenger. Als ik bij de woning nog buiten op straat sta, hoort ze iets. Doeke belt nooit aan maar kondigt haar bezoek meestal aan met een mooi muziekje….een heel klein draaiorgeltje dat ze tegen het raam aanhoudt.

 

Een verzorgster neemt mevrouw in de arm en ze lopen samen naar het raam en kijken en luisteren aandachtig. Ze vinden het mooi en Doeke loopt even later de woning binnen. Natuurlijk ga ik gelijk naar deze mevrouw want het eerste contact is immers al gemaakt.

 

Na een poosje wiegen we in elkaars armen op de muziek van een meneer die prachtig zingt. Iedere keer als Doeke een nummer inzet….en vandaag zijn dat prachtige klassiekers…zet hij meteen in, om het hele nummer met een warme stem te zingen.

 

De andere bewoners genieten en doen mee.

 

We zijn een koor….een familie....geweldig!

 

 

Dansje

Van Neynsel – Boswijk Contactclown Doeke Clown in de zorg rouwclown zorgclown

 

Deze meneer zit vanochtend een uur lang volop te genieten van het bezoek van Doeke en zij geniet op haar beurt ook weer als ze naar zijn gezicht kijkt.

Alles wat ze doet, volgt hij met grote aandacht. Het is een spel, over en weer, van samen bezig zijn.

Bijvoorbeeld: Doeke houdt het muziekdoosje vast en hij draait aan het kleine hendeltje. Ondertussen is Doeke aan het neuriën. Ze heeft heel veel muziekdoosjes en alle deuntjes worden beluistert en ze kijken elkaar aan en lachen.

 

Dan…ziet Doeke een pot met een amaryllis op de vensterbank staan. Deze plant draagt maar liefst 3 Bloemen en dan ook nog volop in bloei. Nu heeft Doeke ook altijd bloemen omhangen en die lijken heel erg op deze grote bloemen.

 

Ze probeert dan ook haar bloemen in de vensterbank te zetten, maar ze blijven niet staan. Ook niet met behulp van een lege plastic boterhamzak. Doeke duikt in haar koffer en vist er 2 drumstokken uit. Gekregen van Cesar Zuiderwijk, de drummer van Golden Earring. Ze draait de stelen van de bloemen om de stokken en voilà…ze blijven staan in de vensterbank. De man geniet van al het gestuntel.

 

De drumstokken komen later van pas tijdens het drummen met als drumstel…..de ontbijttafel. Hagelslag, vruchtenhagel, de theekan, koffiekopje, mes, bord, de tafel…alles vormt de basis voor dit bijzondere drumstel. Het geroffel is heel zacht, in de maat, ritmisch en best wel aardig om naar te luisteren. Meneer helpt mee. Hij legt het mes terug op het bord, waar het zonet door de trillingen vanaf gegleden is. Tussendoor klapt hij in zijn handen en geniet.

 

Als ik later op de dag, ’s-middags in een andere woning speel, zie ik deze meneer over de “straat” voorbij lopen met (ik denk) zijn dochter. Hij zwaait, vertelt iets tegen zijn dochter en ze komen terug om te kijken naar wat ik aan het doen ben.

 

Ik pak mijn muziekdoosje en plaats het tegen het raam. Ik weet dat de klanken aan de andere kant, op de straat, nu heel duidelijk te horen zijn. Het raam vormt immers de klankkast. De meneer en dochter nemen elkaar in de arm en maken een dansje. Zo mooi en ik moet even slikken.

 

We zwaaien nogmaals met een: tot de volgende keer - ik kom terug - zwaai.

 

 

Beleven

Van Neynsel – Boswijk contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

Mevrouw is net wakker. Ze heeft een middagdutje gedaan en stiekempjes ben ik wel een beetje jaloers op haar. Wat heeft ze een fijne kamer, een lieve verzorgster die haar uit bed helpt en het bed weer helemaal op orde brengt en ook nog een stagiaire als bonus toe.

 

En wat een bijzonder moment om, als je net wakker bent, een clown …een contactclown aan het bed te krijgen.

Er ontstaat direct een contact. Zonder praten, maar door gebruik te maken van de zintuigen. Ik laat haar wat zachte geluiden horen en mevrouw kijkt me direct aan.

 

Zij volgt de rode neus die rustig op en neer gaat op het ritme van het geluid. Dan raak ik haar aan met de pootjes van mijn zachte beer. Ze geniet helemaal.

 

Soms is het, wat Doeke doet, alleen maar beleven. Zonder erover na te hoeven denken of te praten. Beleven en ervaren en dat is precies wat ook bij deze mevrouw past.

 

Zintuigen

 

Van Neynsel – Boswijk contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

Meneer kan soms onrustig zijn en uit dit door veel harde geluiden te maken en het is nog even afwachten hoe hij op Doeke zal reageren.

 

Doeke geeft ook hem dan ook ruim de tijd en maakt eerst kennis met de andere mensen. Hij kan ondertussen even toekijken en wennen aan die vrouw met haar witte jurk en gele klompen.

 

En Doeke …die heeft het allang gezien en weet dat ze zo meteen iets moois gaat beleven met deze meneer. Dit wordt een rustig spel en dat is precies waarvoor Doeke zo graag komt. Het is spelen met de zintuigen: voelen, ruiken, kijken, horen. En daarbij de rust en tijd nemen, vertrouwen dat er iets moois zal ontstaan én vertrouwen dat ze wat voor deze meneer kan betekenen.

 

En even later…ja hoor…het is precies datgene wat deze meneer nu op dit moment nodig heeft. Hij is heel rustig en probeert ook terug te praten. Zo mooi….

 

De verzorging kijkt toe en zien ook de rust die deze meneer uitstraalt. Hij zal zich nu helemaal goed voelen.

Het spel van Doeke is geen act en zij speelt in op de stemming van de ander.

 

Het is geen show maar een belevenis.

 

 

Gefopt

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown

 

Ik speel in een woning, maar er zijn niet veel mensen aanwezig. De meesten zijn naar de muziek verderop in het huis luisteren. Er wordt accordeon gespeeld. Ik vertrek dan ook eerder uit deze woning om in het middengebied, op “straat” te kijken wat ik voor de mensen daar kan doen.

 

Er komt een man uit een andere woning gelopen en hij vraagt me om binnen te komen in de woning. “Ik zag je daar lopen met je rode neus en dacht…misschien wil je even bij mijn vrouw komen….haar even opvrolijken”.

Natuurlijk wil ik dat doen en ik loop de woning binnen en vraag aan de verzorging of ik hier mag spelen en vertel dat de meneer achter mij me gevraagd heeft.

Ik draai me om naar de man maar ……waar is hij nu???

Het blijkt dat hijzelf en niet zijn vrouw in deze woning woont en deze vriendelijke meneer is alweer weg en is vast vergeten dat hij mij gevraagd heeft om binnen te komen.

 

Ik moet lachen….ik ben eigenlijk een beetje gepopt….en dat geeft helemaal niets.

 

Dit is wel een mooie gelegenheid om even kennis te maken met Laska, de huishond van Boswijk. Een prachtige gitzwarte (hulp)hond en Laska is blij om me te zien, gaat vrijwel gelijk liggen en laat zich heerlijk kriebelen onder haar buik. Natuurlijk grijp ik deze kans met beide handen aan om haar wat aandacht te geven. Ik hou immers heel veel van honden…

Nou Laska….tot morgen, want dan kom ik terug…bij jou in de woning.

 

 

Een beetje Frans

 

Van Neynsel – Boswijk contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

Wat een heerlijke woning, voel ik meteen bij binnenkomst.

Hartelijk word ik ontvangen om te komen spelen voor de mensen die bijna klaar zijn met hun lunch. Ze eten lekkere poffertjes, met jam, stroop en poedersuiker. Het is nóg te ruiken. Wát een verwennerij!

 

Het is fijn om bij deze mensen op bezoek te komen die samen aan de gezellig gedekte tafel zitten. Het is ook zo’n mooie tijd van het jaar….een kerstboom ….lichtjes en ballen.

 

Een mevrouw zit aan een tafeltje apart. Voorheen zag ik haar vaak door de gangen lopen, maar nu zit ze rustig aan de tafel en is een beetje ingedut. Als ik dicht bij haar kom en ze mijn muziekdoosje hoort, wordt ze wakker en kijkt me aan.

“O…ik vind je zo lief….wat ben ik toch blij dat je er bent…ik hou echt van jou…..en ze is écht heel erg blij”.

Samen praten en knuffelen we en zijn we blij met elkaar.

 

In een rolstoel zit een mevrouw en als ik heel rustig bij haar ben zie ik dat ze geniet. Ze kan niet meer duidelijk praten, maar haar ogen zeggen meer dan woorden.

 

Dan wil ik in deze woning nog een mevrouw opzoeken. We zijn van dezelfde leeftijd en altijd als we elkaar zien, hebben we een heel gesprek…..een beetje op zijn frans…..wat rijmen…..en we hebben plezier om en met elkaar.

Ook nu weer spreken we af, tot de volgende keer!!!

 

 

Juultje

 

Contactclown Doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

Aan de grote tafel zitten 3 mensen aandachtig de krant te lezen.

 

“Wat komt daar nu binnen…..die kunde toch ook niet voor vol aanzien…” Dit betekent voor mij, dat er dus al contact is en ik heb een binnenpretje om deze opmerking. Zo leuk….zo heerlijk eerlijk en recht voor zijn raap.

 

Ik pas mijn spel aan en probeer heel “normaal” te doen, maar dan “normaal” op Doeke’s manier.

 

Op de rollator van 1 mevrouw ligt in een mandje een poes en ik vraag of ik haar mag aaien. “Ja hoor, ze is heel lief maar wel dood”. We zijn zo even met onze aandacht bij de poes en even later haal ik Juultje, mijn beer tevoorschijn en dit is een schot in de roos.

 

Juultje wordt geaaid en geknuffeld en mag op schoot slapen.

Later loop ik van de een naar de ander en heb met iedereen een contact dat bij die persoon past.

Dat noem ik maatwerk.

 

 

Klompen

 

Van Neynsel – Boswijk contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

Als ik over de “straat” (het middengebied) loop, word ik naar binnen gewenkt door een meneer.

Dit is toevallig ook de woning waar ik naar op weg was, dus dat komt even goed uit.

 

Als ik binnen ben, bekijkt de man me aandachtig. Er is iets aan mij….. anders dan bij andere mensen en hij vraagt naar mijn naam.

 

Hij kijkt vanaf een afstandje toe, naar wat ik in deze woning kom doen. Ik kom natuurlijk voor de mensen die in deze woning wonen en probeer ook weer in te spelen op de situatie en de stemming die er op dat moment is.

 

Deze meneer woont hier nog maar sinds kort en hij is een beetje somber en als het moment daar is, neem ik hem mee naar het andere rustige gedeelte van de huiskamer, de zitkamer, en we nemen plaats in de mooie fauteuils.

 

Samen praten we over zijn geboortedorp en over de markt, de harmonie, het vissen aan de maas….enz….

“Ik heb nog nooit op klompen gelopen” zegt hij opeens als hij maar naar mijn klompen blijft kijken.

Hij begint te lachen en na een poosje nemen we afscheid.

 

Later kom ik hem buiten op “straat” nog een paar keer tegen en iedere keer maken we een praatje.

Lieve meneer, hopelijk voelt U zich snel helemaal thuis in uw nieuwe huis Boswijk.

 

 

 

Nachtjapon

Van Neynsel – Boswijk contactclown doeke clown in de zorg zorgclown rouwclown

“Heb jij je nachtjapon nog aan en ook nog je klompen? Echt niet normaal!”

 

Mevrouw vindt me gek en ik zie dat ik niet naar haar toe hoef te komen. “Die is raar” zegt ze nog eens, maar toch blijft ze me de hele tijd in de gaten houden en kijkt aandachtig naar alles wat ik doe.

Ik speel voor en met de andere mensen in deze woning en heb met iedereen een fijn en rustig contact.

Na 1 uur vertrek ik en de mevrouw gaat met me mee. Samen gaan we weg. Ze lacht tegen me en we houden voor elkaar de deur open.

Buiten lacht ze nog eens en we nemen afscheid.

 

Dan wijst ze me mensen aan…”Daar moet je echt even naar toe gaan”…….

 

Zou ze Doeke stiekem toch heel leuk vinden?

 

Als ik na een paar uur weer langs haar woning loop, zwaait ze naar mij.....naar Doeke

 

 

Een hond

 

contactclown doeke clown in de zorg

"O, wat zou ik graag nog een hond nemen, maar......helaas kan dat niet meer".

Deze week speel ik bij De Bloemschevaert - Groenhuysen in Roosendaal en breng ook een bezoek aan een hele lieve mevrouw en haar man.

Het zijn héle lieve, warme mensen en gelijk bij binnenkomst is de klik er.

Mevrouw vertelt me dat ze zo graag nog een hondje zou nemen en heeft ook altijd honden gehad "maar ja" zo vertelt ze "dat kan niet meer". Ik voel helemaal met haar mee en voel wat ze bedoeld.

"Regelmatig komt er iemand op bezoek met hondjes, australian labradoodles die ik dan fijn kan knuffelen en aaien. Dat is zó fijn".

 

Toevallig houd ik óók heel erg van honden, heb zelf een geweldige schapendoes, een echt maatje gehad én ik paste regelmatig op de hele lieve australian labradoodle Sofie van Australian Labradoodle Brabant.

Samen praten we over de honden en ik haal mijn handpop uit mijn koffer. Gelijk begint mevrouw het beertje te aaien en straalt en vertelt volop.

"mensen die van honden houden, zijn lieve mensen" zegt ze en ja....dat klopt inderdaad en ik zeg daarop "en mensen die van honden houden, houden ook van mensen".

 

Ik speel die middag ook voor haar medebewoners en ieder contact is weer speciaal, intens, heel écht en de reacties zijn hartverwarmend. Dit alles speelt zich af in een kerstsfeer.

Met een heel goed gevoel neem ik na een paar uur afscheid van iedereen.

 

Lieve mensen jullie waren geweldig en de aanwezige verzorgsters verdienen écht een warme knuffel, want wat voelde ik bij hun een warmte en lieve uitstraling.

 

 

Afscheid

contactclown doeke clown in de zorg zorgclown

Pas nog heeft een mooi mens met een mooi leven haar laatste dagen geleefd in dit huis.

 

Om haar te gedenken mocht Doeke vandaag spelen voor de bewoners die tot het laatst toe met haar samen woonden hier in dit huis. En dat op verzoek van haar dochter.

 

Wat ontstonden er mooie momenten en wat was het fijn om écht iedereen aandacht te kunnen geven. Die aandacht is ook zó belangrijk om te geven, maar óók om te krijgen.

Wat ik vandaag gaf, kwam weer terug in de vorm van een glimlach of het spontaan met me meedoen. Dit terwijl de rust in de ruimte toch bewaard bleef.

 

Deze aandacht en dit contact is zeker als je steeds verder in je eigen ik verzonken raakt erg belangrijk. Vandaag ontstond het contact door middel van geuren, muziek, volop gebruik makende van zintuigen en materialen en de sfeer die in de ruimte ontstond.

 

Van de verzorging hoorde ik later, dat ze de mensen die zich deze ochtend niet zo fijn en in hun hum voelden op een positieve manier zagen veranderen. Ook zagen ze de bewoners dingen doen, die ze niet verwacht hadden.

 

Ik mag terug kijken op een mooie ochtend.

 

 

 

Ze danste mee op de klanken

 

Het is een hele bijzondere ochtend met bijzondere contacten, een jarige, een gezellig en muzikaal moment in de bibliotheek enzzzz

Hier bleek 1 van de heren heel goed mondharmonica te kunnen spelen. Wát een verrassing voor iedereen. Doeke gaf haar mondharmonica en hij speelde hele mooie liedjes. Er werd meegezongen en even later zelfs ook gedanst door een aardige meneer en Doeke.

 

Onderweg kwam Doeke voorbij een tafeltje en wat bleek.....een mevrouw waarvoor ze speciaal een paar jaar eerder kwam spelen bleek jarig te zijn.

Hier werd natuurlijk even bij stilgestaan en gezongen. Wauw...jarig zijn, met heel lekker gebak.... hele lieve familie die van over de rivieren op bezoek komen.....en dan nog een gezellig praatje op de koop toe....

 

Over de gang lopend kreeg Doeke oogcontact met de mensen in een woning die juist aan hun lunch wilden beginnen.

Doeke liep vooruit....zag dat er gewenkt werd......liep terug....pakte haar muziekorgeltje en plaatste dit tegen het raam. De klanken werden binnen gehoord en er verschenen glimlachen op de gezichten van de mensen aan de andere kant van het raam.

Een mevrouw stond op en straalde. Ze danste mee op de klanken van het muziekje en dirigeerde mij. Een heerlijk moment en daar komt Doeke heel graag voor.

 

In een andere woning had Doeke een fijn klein contactmoment met een meneer. Het was een klein spel. Voor iemand anders nauwelijks merk of waarneembaar, maar deze meneer lachte en waardeerde de aanwezigheid van Doeke.

Bij navraag bleek dit ook echt zo te zijn....hij vond het fijn. Doeke zag dat deze meneer even geen behoefte had aan "veel" maar eerder aan een klein spel.

 

Een paar van de verhalen, o.a. over het spelen van Contactclown Doeke op Boswijk, zijn ook te lezen op

http://dementieverhalenbank.nl/een-clown-in-de-zorg/

 

 

Dan sla ik mijn armen om haar heen

 

Ik sta in de deuropening.

De mooie zachte klanken van mijn muziekdoosje vullen de kamer.

 

Er staat een heel klein meisje in de ruimte.

 

Ze nodigt me uit en laat me haar slaapkamer zien maar ook háár muziekdoosje. Wauw....wat mooi!

 

Ze heeft het doosje voor haar verjaardag gekregen van mama en is er heel blij mee.

 

We dansen en knuffelen.

 

Mama sluit zich bij ons aan en even later zijn we samen, met zijn drietjes, aan het spelen op de melodica, mondharmonica, fluiten en zingen we samen..…..Edelweiss….Sound of Music…...Für Elise…..

 

En dan opeens….komt mama dichterbij. Ik zie haar gezicht en ik sla mijn armen om haar heen. "Nu moet ik huilen" fluistert ze.....

“Dat geeft helemaal niets “ zeg ik en ik huil zachtjes met haar mee.

 

Samen zijn we even heel erg verdrietig.

Ze bedankt me ……en fluistert me hele mooie dingen in mijn oor.

 

Joep de hulphond

 

Juist als ik op het slakkenspoor sta, komt Teun voorbij gelopen. Ik heb een levens grote gekleurde sjaal waarmee ik als een stierenvechter het pad blokkeer.

Teun speelt mee en verandert voor even in de stier.

Dan.....krijgt Teun een goed idee!

 

Hij loopt het vakantiehuisje binnen en komt even later terug met zijn hulphond Joep.

Joep, een prachtige blonde grote poedel, speelt ons spelletje mee en duikt ook onder het doek door.

 

Na een poosje zie ik Teun met zijn familie in de binnentuin zitten met naast hem op de bank Joep.

Ik schuif aan en Joep bekijkt van héél dichtbij mijn neus, snuffelt en ruikt, onderzoekt mijn knuffelbeer en vindt het prima dat ik er zit.

Ik snuffel en ruik terug en zie dat Teun hiervan geniet en supertrots is op zijn hond en zie ook de liefde die hij voor Joep heeft.

 

Ook ik geniet van het knuffelmomentje met Joep.

Doeke houdt namelijk heel veel van honden!

 

Dit was de beschrijving van een van de speelmomenten in Villa Pardoes.

Villa Pardoes is een vakantieverblijf in Kaatsheuvel voor ernstig, mogelijk levensbedreigend zieke kinderen tussen de vier en twaalf jaar.

 

contactclown Doeke - Clown in de zorg

Traant

Deze week speelde Doeke ook voor kinderen die heel ziek zijn.

 

Grote kinderen en kleine kinderen en hierbij ontstonden hele mooie contacten.......van die contactmomenten die je echt raken....

 

De ouders van deze kinderen waren ook aanwezig en zij werden meegenomen in het spel.

 

Een heel klein spel, met kleine muziekjes en kleine geluidjes, met kleine knipoogjes en kleine traantjes bij de grote mensen....traantjes vanuit het hart met een grote glimlach....

 

Bij de ouders maar ook bij Doeke.

Want......Doeke weet héel goed wat de papa's en mama's voelen.

 

 

Een rode neus op mijn vinger.

 

Contactclown Doeke - Clown in de zorg

Ik sta aan een mooie grote poort en heb zojuist aangebeld.

Ondertussen bewonder ik al het moois om me heen want dit is de poort van Villa Pardoes.

 

Kees komt naar buiten gelopen en laat me binnen. “Hallo….ze staan binnen al op je te wachten. Ook een klein jongetje met zijn vader die speciaal naar je hebben gevraagd. Je ziet zo meteen wel wie ik bedoel.”

 

We gaan door de mooie grote zware deur naar binnen. “O” schiet het weer door me heen “wat is het hier toch fijn voor de kinderen en hun familie. Het is ook zo’n mooi gebouw met zo’n fijne sfeer.”

 

Ik val bijna om van verbazing als ik zie hoeveel kinderen en familie er in de gezamenlijke ruimte aanwezig zijn. Dát komt heel goed uit, want ik heb heel veel rode neuzen bij die ik uit wil delen aan de kinderen.

 

Even later zie ik allemaal kleine clowntjes maar óók een tienerclown met een rode neus lopen. Dat is mooi, even met iets anders bezig zijn dan die vervelende ziekte.

Dan zie ik het jongetje naast zijn vader op de rand van het podium zitten. Hij heeft zijn rollator aan de kant geschoven. Ik loop zachtjes naar hem toe, maar zie dat hij het eigenlijk allemaal best wel spannend vindt. Een clown op klompen…met een witte jurk….en grijs haar…..

 

Ik neem ruim de tijd en rust en blijf op afstand. Natuurlijk weet ik dat hij me constant volgt met zijn ogen.

Hij vindt me wel interessant….maar tegelijkertijd…ook heel spannend.

 

Ik pak een rode neus en zet die op mijn vinger. Zelf ben ik heel laag bij de grond en zoek nog geen oogcontact. Mijn vinger…..die gaat het eerste contact leggen…..met de rode neus.

Heel langzaam gaat mijn vinger steeds dichter naar het jongetje toe…een centimeter……tien centimeter…..een halve meter…….twee meter….. en………mijn handpop…een beertje pakt de rode neus en geeft hem aan de jongen.

De afstand is nu wel heel klein en al neuriënd en heel langzaam kom ik dichter en dichter bij.

 

En dan…..ja hoor……daar verschijnt de grote glimlach waarop ik heb gewacht en het ijs is gebroken. We spelen samen en het wordt een fijn, intens contact. Niet met veel bombarie en retteketet maar met mimiek, neuriën, zingen, muziek en elkaar aanraken.

Dag lieverd…..ik hoop dat je een fijne week hebt gehad in Villa Pardoes!!!!

 

Dit is een beschrijving van een van de contacten tijdens het spelen van Contactclown Doeke bij Villa Pardoes.

 

 

Mag ik je naar huis brengen?

Contactclown Doeke - Clown in de zorg

We dansten samen op de muziek die ik op mijn mondharmonica speelde......Drooooom-land, drooooom-land, o ik verlang zo naar droo-oom-land......

 

Toen het stil werd vroeg de meneer: "Mag ik je naar huis brengen" en ik zei "Ja".

 

En hij bracht mij, Doeke naar "huis"

 

......en "huis".... dat was de stoel aan de andere kant van de ruimte.

 

 

....zo lief

....samen even terug in de tijd

 

 

De tranen sprongen in mijn ogen.

 

Contactclown Doeke

Een hele poos geleden kreeg ik een mailtje.

Ik heb dit mailtje gelezen.....en nog een keer......en nog een keertje....en de tranen sprongen in mijn ogen.

 

Het was van twee mensen uit België.

Zij gaan halfweg september trouwen en kennen Contactclown Doeke van de verhalen van hun broer en schoonzus en van de website van Contactclown Doeke.

 

Wat las ik namelijk tot mijn grote verbazing?

 

Ze gaan trouwen en hebben een hele fijne en gelukkige relatie. Nu willen ze heel graag een gedeelte van hun cadeau-geld dat ze bij de bruiloft ontvangen aan Contactclown Doeke schenken.

 

Ook Villa Pardoes dragen ze een warm hart toe en de wens is of ik een gedeelte van het cadeau geld wil gebruiken om te gaan spelen in Villa Pardoes. Dit omdat ze samen 6 gezonde kinderen hebben.

 

Pats Boem....dit kwam echt bij me binnen en raakte me vol in mijn hart.

Wauw....wat een lieve mensen en wat een lieve wensen.

Nog krijg ik, als ik hierover vertel de tranen in mijn ogen.

 

Ik was en ben hier nog steeds erg van onder de indruk en natuurlijk zorg ik dat er hele mooie speel momenten komen in Villa Pardoes.

 

Zal ik eens wat vertellen?

De wereld is helemaal zo slecht nog niet.

 

Doeke wenst Riky en André een hele fijn bruiloft toe en heel veel geluk in hun huwelijk!

xxx

 

 

Tutteren

 

Contactclown Doeke

 

De man is ongeveer van mijn leeftijd en is druk doende met hele kleine kraaltjes aan een dun draadje te rijgen.

 

Ondertussen is hij maar wat nieuwsgierig naar wat ik daar toch kom doen en vergeet soms zijn hele kralensnoer om vanuit een hoekje toe te kijken.

 

Ja….hij vindt mij, Contactclown Doeke, eigenlijk best leuk. Ik hou hem stiekempjes in de gaten en zie dat ie zich toch het veiligste voelt in het hoekje met zijn duim in de mond.

 

Een duim in de mond!

 

Doeke heeft vroeger ook geduimd!

Héél lang zelfs en er is niets fijners dan dat. Ik ga langzaam naar hem toe en stop ook mijn duim in mijn mond. We tutteren, zo noemde ik dat vroeger, samen wat en zitten op hetzelfde veilige niveau.

 

Hhhmmm……best lekker nog…..zeker dat ontspannen gevoel erbij.

 

 

Blues in Villa Pardoes

 

Contactclown Doeke

Het is echt iedere keer weer heerlijk om bij Villa Pardoes te mogen spelen. Wat zijn het toch allemaal lieve kinderen met hun families en wat hebben ze deze vakantieweek toch verdiend.

 

Contactclown Doeke komt bij Villa Pardoes, regelmatig op de zondagmorgen, voor een verrassingsbezoek.

 

Als Doeke de kinderen tegenkomt, speelt ze in op de situatie. Soms nemen de kinderen haar mee of gaan ze samen ergens “spelen”.

 

Een voorbeeldje:

Ik word in een woning binnen gevraagd en omdat ik eigenlijk constant neurie hoort de oudste zoon van 15 jaar dit en zet gelijk in.

Ik heb meteen in de gaten dat dit een muzikale familie is. Mama komt er bij en begint ook mee te zingen, vervolgens sluit de rest van de familie ook aan.

 

We staan in een grote kring, samen te zingen en te dansen, knippen ritmisch met de vingers en voelen ons als een koor. De een na de ander doet een solo….heel muzikaal.

Denk hierbij een beetje aan blues-jazz.

 

Dit is zo gaaf.

 

Het kindje waar het om draait glundert en doet ook enthousiast mee.

Dit is écht een moment van “samen zijn” en zo is dit dus weer zo’n mooi en waardevol contact.

Even later loop ik over het gangpad en volg het slakkenspoor.

 

De jongen van 15 loopt een stukje verderop, knipt met zijn vingers en is aan het neuriën ……de sfeer is blijven hangen….bij hem maar ook bij mij.

 

 

Twee ogen zo blauw

Contactclown Doeke

 

Vandaag speel ik weer in een heel mooi en fijn huis. Het huis is een onderdeel van een grote instelling en ik mocht hier al vaker spelen. Waarom het hier zo fijn is, ligt zeker aan de lichte, open en frisse inrichting. Het ruikt er lekker, de mensen die er werken zijn bijzonder vriendelijk en de sfeer is rustig en ontspannen.

 

Het is een flink stukje rijden met de auto. Iets van 80 km. en deze rit gebruik ik om mijn gedachten thuis te laten en lekker te ontspannen en te genieten van de tocht. Ik rij eerst een heel stuk snelweg, maar dan kom ik in een mooie natuurlijke omgeving. Ik geniet van de huisjes, de dieren in de wei, en de prachtige bomen. De plek waar ik moet zijn, ligt in een heel mooi stukje Nederland en dat voel ik ook meteen.

 

In de huiskamer zitten of liggen meerdere mensen en ieder is in zijn eigen wereldje. Gevoelsmatig ga ik zo meteen spelen voor kinderen, dit terwijl deze “kinderen” toch wel mijn leeftijd hebben of soms nog wat ouder zijn. Rond de 50-60 jaar. Ze hebben een lager niveau, maar ach….dat maakt voor Doeke helemaal niets uit. Het is heerlijk om contact met elkaar te maken door gebruik te maken van de zintuigen.

 

Ik kleed me om en kom weer terug. Heel rustig. Dit om de anderen de gelegenheid te geven om aan mij te wennen. Ik loop naar iemand toe die zojuist binnen is gebracht. Ze heeft een zwaar moment gehad en is erg moe. Toch kniel ik bij haar neer en krijg gelijk contact met haar. Ik zing en neurie altijd…. en nu….nu ze mij aankijkt zie ik twee prachtige blauwe ogen.

We kijken elkaar aan en ik begin zachtjes te zingen: Twee ogen zo blauw…..twee ogen zo blauw en neurie verder. Dan kijk ik naar haar verzorgster die naast haar zit. Er biggelen twee grote tranen over haar wangen. Ze is geraakt door het spel dat ze ziet en ik geef ook haar ook even een knuffel. Ik zie de liefde die deze vrouw voor haar werk heeft. Dit is zo mooi en echt.

 

Er gebeuren in dit uur nog heel veel mooie dingen en iedere aanwezige krijgt haar of zijn aandacht. Een persoon zit aan de tafel met een spelletje. Ik weet dat ik haar een beetje in haar eigen wereldje moet laten, maar toch…..het zou zó fijn zijn om even echt samen contact te hebben. Mijn sjaaltje glipt uit de koffer en gaat zijn weg door de huiskamer. Over de tafel, over de stoelen, naar het plafond en wel zó hoog dat ik op een stoel moet gaan staan om zover te kunnen reiken. Twee ogen volgen alles wat ik doe en zoetjes aan kom ik steeds dichter bij.

Dan….geef ik het sjaaltje aan haar en het ijs is gebroken en we zijn samen met elkaar.

 

Na het spelen gaan we samen buiten koffie drinken. Ik mag zelfs mee blijven eten. Deze mensen hebben immers een vakantieweek en de broodjes kroket en frikandel staan op het menu. Toch besluit ik om niet mee te eten. Ik moet een beetje aan mijn lijn denken. En na even gekletst te hebben vertrek ik weer in de wetenschap dat al dat denken aan mijn gewicht me niets zal helpen. Het was een geweldige ochtend en ook ik heb hier weer erg van genoten.

 

Wat een prachtige mensen en wat een lief personeel.

 

Tot de volgende keer.

Ik heb een tuintje in mijn hart: Voor jullie allemaal.

 

Liefs Contactclown Doeke

 

 

Villa Pardoes

 

Contactclown Doeke

Villa Pardoes is een vakantieverblijf voor ernstig, mogelijk levensbedreigend zieke kinderen in de leeftijd van 4 tot en met 12 jaar. Een onvergetelijke week vakantie in één van de acht ruime vakantieverblijven in Kaatsheuvel.

www.villapardoes.nl

 

Het is zondag……en ik, Contactclown Doeke, ben vandaag op bezoek in Villa Pardoes

 

Ik ben niet het enige bezoek vandaag want.... bijvoorbeeld in de woning van sneeuwwitje is óók visite.

Wát gezellig!

 

De bewoners van deze woning weten dat ik vandaag kom en hebben gevraagd of ik óók even bij hun op visite wil komen.

 

Natuurlijk is dat hartstikke leuk.

 

Een klein manneke is nog druk doende met zijn tractor. Die moet eerst even netjes geparkeerd worden voordat hij tijd heeft voor Doeke. Heel belangrijk!

Ik, Doeke begrijp dat héél goed en help mee om de tractor op een veilig plekje te parkeren.

 

Dan gaan we samen naar de woning.

 

Door het kleine muziekdoosje op de ruit te zetten, maakt dit dat er binnen een klein liedje te horen is. Door de ruit ontstaat er al een fijn eerste contact en de glimlachjes vliegen over en weer.

 

De kleine tractor-chauffeur neemt me mee om “zijn” speelkamer te laten zien in de woning. Een kamertje van waaruit je door een raam naar de huiskamer kunt kijken. Op de grond liggen een paar poppen. Dát zijn de zeven dwergen en we spelen samen een spel voor het bezoek, die vanuit de huiskamer naar boven kijken.

 

Dan…..gaan wij naar beneden. Want “hij” en “ik” zijn veranderd in een “wij”.

 

We balanceren samen over lijnen die in de vloer gevormd zijn, zingen samen een liedje……

Er wordt een koor gevormd door het bezoek. De mannen bij de mannen en de vrouwen bij de vrouwen en samen zingen we een liedje.

Wat een gezelligheid in deze woning. Iedereen doet gezellig mee en dit is echt zó goed en zó fijn.

 

Na een tijdje wil ik de woning verlaten, maar kan de uitgang niet vinden. Mijn vriendje moet erg lachen en wijst me de uitgang.

Tot ziens……!

 

Buiten gekomen zie ik de andere kinderen en speel natuurlijk ook met en voor hun.

 

In de zandbak bijvoorbeeld, waar we samen zoeken naar die bijzondere bruine korrels. Iedere korrel is een grote vondst en ze worden netjes bij elkaar op het randje gelegd. Heel speciaal en belangrijk.

 

Op de gang zitten drie kinderen op een bank. Ik (Doeke) scharrel wat heen en weer over de gang. Ik kijk stiekem door sleutelgaten naar binnen, probeer op de punten van mijn klompen wat groter te worden om dan door hoge raampjes naar binnen te kunnen kijken.

 

Het voetbalspel trekt natuurlijk ook mijn aandacht en ondertussen zitten de kinderen me te bekijken en lachen.

 

Dan….op de grond …. een blinkend ijzeren ding. Er zitten gaatjes in en even later lig ik plat op mijn buik op de grond door de gaatjes naar beneden te loeren.

Hé……….er zit iets in…………. De kinderen lachen.

 

Doeke ziet water en als ze door de gaatjes naar beneden roept beweegt het water. Even later ligt ook de moeder mee, plat op haar buik naar beneden te kijken en fantaseren we, wat daar beneden te doen is.

 

(Later hoor ik dat dit het schrobputje is) ……… …..ohhh……….een schrobputje!!!

 

Doeke wenst alle vakantiegangers in dit mooie Villa Pardoes een prachtige week toe.

Geniet van alles wat jullie meemaken en om jullie heen zien gebeuren!

 

En willen jullie via de mail een persoonlijk kaartje ontvangen van Contactclown Doeke?

 

Stuur dan een berichtje naar:

 

contactclowndoeke@gmail.com

óf

Facebook: Contactclown Doeke

en hou je digitale brievenbus goed in de gaten.

 

Doeke schrijft zeker terug!

 

Dag!

Lieve groetjes, kusjes én een dikke knuffel van

Contactclown Doeke

www.contactclowndoeke.nl

 

 

Er moet niets, er hoeft niets, alleen maar samen zitten

 

Contactclown Doeke

De hele grote schommel staat in een nog veel grotere tuin.

Een jongen schommelt en bengelt wat op en neer, in zijn eigen wereld.

 

Op en neer….op en neer…..op en neer…..keer op keer.

De jong volwassenen in deze groep hebben een ernstige vorm van autisme.

 

Doeke staat een stuk verderop. Alleen midden op het grote grasveld.

 

Heel rustig blijft ze staan. Ze geeft de jongen ruim de tijd om naar haar te kunnen gaan kijken en om te wennen.

Wennen aan haar witte jurk, de rode bloemen, de gele klompen, het grijze haar en de rode neus.

 

Dan hangt de schommel stil en daarop heeft ze gewacht.

 

Hij kijkt naar haar en ze loopt heel langzaam naar hem toe. Echt heel langzaam, voetje voor voetje. Hele rustige bewegingen en steeds dichterbij.

 

De jongen volgt al haar bewegingen.

 

Ze neemt plaats, naast hem, op de andere schommel en blijven daar samen even hangen. Dan staat hij op en loopt naar het hek en gaat op de grond zitten.

Doeke blijft een poosje zitten, hangen en een beetje wiebelen op die grote schommel.

 

Oké, hij kiest ervoor om weg te gaan en dit wordt natuurlijk gerespecteerd. Maar toch…..hij blijft maar naar Doeke kijken en lijkt toch wel nieuwsgierig.

 

Wat zo mooi is….er is al heel lang een contact. Er wordt naar elkaar gekeken…..elkaars aanwezigheid wordt opgemerkt….en ze zijn dus al een tijdje samen in contact. Mooi.

 

Doeke staat op en loopt neuriënd en heel langzaam echt héél langzaam achteruit zijn richting op. Ze komt steeds dichterbij …. vol vertrouwen dat dit goed is.

 

Dan staat ze met haar rug tegen het hek, pal naast de jongen en laat zich zachtjes naar beneden zakken.

Ze zitten naast elkaar op de grond….héél dicht bij elkaar.

 

Samen, met zijn tweetjes tegen elkaar, lekker in het groene gras. Genieten in het zonnetje. Er moet niets, er hoeft niets, alleen maar samen zitten. Heel ontspannen. Niet alleen, maar samen.

 

Contacten hoeven niet groots te zijn en geweldig. Deze contacten, van die hele kleine contacten, juist die kunnen zó waardevol zijn.

Gewoonweg omdat deze momenten er voor deze jongen bijna niet zijn.

 

 

Een bezoek van Doeke als cadeau voor moeder

 

Contactclown Doeke

Het is een volle huiskamer waar ik binnen stap. Als Annet heeft Doeke, clown in de zorg, eerder al even kennis mogen maken met de meeste bewoners. ‘Ik weet dat sommigen het heel leuk vinden dat contactclown Doeke vandaag op bezoekt komt.’

 

‘Doeke heeft haar klompen weer aan en natuurlijk haar oude koffer bij zich. Niet dat dit koffer per se nodig is, want normaal gesproken probeer ik op de situatie in te spelen zoals die op dat moment is of op de sfeer die er heerst. Maar mijn oude koffertje is net zoals mijn oude klompen een soort van mascotte geworden.

 

Voordat ik begin met spelen rommel ik wat in mijn koffer, leg er alles netjes in, maak hem dicht, in de wetenschap dat het bij openen toch weer een chaos is. Het is inmiddels een terugkerend ritueeltje en ik laat het maar zo.’

 

Op uitnodiging spelen

Vandaag ben ik op uitnodiging van een dochter van een van de bewoonsters. Er is nog een familielid meegekomen en gelijk voel ik een sterke band met hen. Hoe geweldig is het toch dat, net voordat je op vakantie gaat, je voor je moeder nog een contact clown laat komen, gewoon om haar even een beetje vrolijk te maken en te verwennen met die extra aandacht.

 

Moeder is een beetje stil en het lijkt of er dingen aan haar voorbij gaan, maar ik zie en merk dat ze er met al haar mogelijke aandacht bij is. Ze houdt dingen voor en met me vast, volgt me met haar ogen en dan opeens heb ik mijn mondharmonica en speel er een deuntje op. Er wordt wat meegezongen door de andere bewoners.Ik geef moeder de mondharmonica zodat ze er zelf op kan spelen.

 

Wat ik dan zie, ontroert me enorm. Ze blaast zachtjes en ik hoor haar eerste tonen. Dan nog een keer en nog een keer… Voor mijn gevoel het mooiste lied dat ik ooit gehoord heb, want er zit gevoel in deze tonen.

 

Ik zie haar wenkbrauwen die zich fronsen, haar ogen die dichtgaan. Ze hoort zelf de tonen en ze geniet. O … dit is zo waardevol. Ik laat haar nog even blazen. Het zijn zachte geluiden, maar ze speelt!

 

Later als ik als Annet nog even bij haar ga kijken, kan ik het niet laten om haar een dikke knuffel te geven en ik krijg een dikke zoen terug en een: ‘Mooi.’

 

Ik beschrijf nu maar één kostbaar moment uit een uur spelen met ongeveer tien bewoners. In zo’n uur gebeurt uiteraard nog veel meer. Leuke dingen, grappige dingen, of zomaar opeens een rake opmerking van iemand.

 

Ook op deze ochtend kijk ik met plezier terug. En ik wens de familie van deze mevrouw een hele fijne en welverdiende vakantie toe. Wie zo lief is voor hun moeder heeft hier zeker recht op.

 

Geniet ervan en misschien tot ziens!

 

 

Stichting Make-a-Wish

 

Een hele dag de allerliefste wensen vervullen van een kindje dat ziek is.

 

Wie wil daarbij nu niet helpen?

 

Gelukkig zijn er heel erg veel mensen die net zoals Doeke denken:

Kom op: schouders eronder, samenwerken en samen zorgen dat een ziek kindje maar ook haar hele familie een hele fijne dag heeft.

 

Een dag zonder zorgen, een dag met lachen en plezier maken, smullen van allemaal lekkere dingen, dromen die uitkomen.

Het is geweldig om hieraan te mogen meewerken.

 

Zo'n hele dag hier beschrijven, dat doe ik niet.

Dit is de aller aller allerleukste dag van een klein kind.

Het is haar dag, haar plezier en dat laat ik zo.

 

Dag.....

 

Hij huilt, heel zachtjes

 

 

Contactclown Doeke

Een meneer ligt lekker in bed.........onder de dekens.

Strak tegen hem aan ligt een hele grote knuffelhond.

 

Deze meneer heeft vroeger vast een hond gehad, schiet het door me heen. Ik heb zelf een hele lieve hond en weet wat dit voor iemand kan betekenen.

 

Ik loop naar hem toe, en neem plaats op de stoel.

 

Even blijf ik zo zitten, kijk en laat de situatie op me inwerken. Deze meneer lijkt in een diepe slaap te zijn.

 

Ik begin zachtjes te neuriën en vervolgens neem ik zijn hand en begin die te masseren.

Langzaam ontspant de hand zich en ik zie dat zijn wenkbrauwen zich op en neer bewegen. Er is dus een reactie.

 

Ik begin liedjes te zingen en streel zijn gezicht. Zijn oren, zijn wenkbrauwen, zijn voorhoofd, zijn haren. Ik volg met mijn vinger de fijne rimpeltjes in zijn gezicht. Ondertussen blijf ik zachtjes zingen. Alleen aan zijn wenkbrauwen kan ik een reactie aflezen. Soms is dit het wat er is en zit er niet meer in.

 

Met mijn waaier laat ik hem de wind voelen. Een verzorgster zit een paar meter bij me vandaan en kijkt toe.

Op een gegeven moment, komt ze naar me toe en fluistert: "zie je dat hij de hele tijd met zijn voeten op de maat van je zingen meebeweegt?"

 

Dit maakt me blij.

 

Op dat moment gaan de ogen van de man open en we kijken elkaar aan. De man, de verzorgster en ik. Er is nu een heel intens contact.....

Opeens begint de man te huilen. Heel zachtjes.

 

"Vond je het mooi?" vraagt de verzorgster en hij antwoordt met........ "ja"...........

 

 

Ave Verum

Contactclown Doeke

‘O, wat voelt het goed om weer te mogen spelen voor een van de fijne woningen van Park Boswijk in Vught. Gelijk komt het vertrouwde gevoel weer bij me naar boven. Want gevoel, daar draait het toch om? Hoe voelt iets? Voelt het goed, of toch niet, mag het zus of toch liever zo? Het is heerlijk om alles op het gevoel te doen. En Doeke….zij doet álles op het gevoel!

 

In de huiskamer is de echtgenote van een meneer op bezoek. Hij heeft pijn aan zijn been en pijn…..da’s nooit leuk. Gelijk komt bij ons (verpleging, de echtgenote en mij) de vraag naar boven van: Kan Doeke hier iets betekenen?

 

Want daarvoor komt Contactclown Doeke immers op bezoek: om een positieve bijdrage te leveren aan het welzijn van de bewoners. Voor een beetje extra warmte en contact.

 

Na een kort gesprekje ga ik me snel omkleden. Ik moet natuurlijk wél de tijd nemen om uit mijn “denken” te gaan en in de “gevoelswereld” van Doeke te stappen. De meneer, zo heb ik al vernomen, heeft iets met muziek. Hij heeft zelf trompet gespeeld. Komt dát even goed uit: Doeke kan namelijk heel goed een trompet en tuba nadoen én bovendien zitten in haar koffer een heel stel instrumenten.

 

Afleiding brengen

Doeke komt de huiskamer rustig neuriënd binnen. Dit om iedereen aan Doeke te laten wennen. Ze ziet aan de gezichten dat het goed is en dat ze verder mag komen. Haar rode vilten bloem verandert in een trompet en daar gaat ie: Doeke speelt de solo’s die haar vader vroeger op zijn trompet speelde. De anderen zingen mee, klappen mee en genieten. En de meneer met de erge pijn aan zijn been: hij glundert… hij slaat de maat… hij zingt, klapt en geeft Doeke een hand. Geweldig! Kijk dáár gaat het om… net dat stukje afleiding brengen… en het lukt!

 

Ave Verum

Met een andere meneer zingt Doeke samen het Ave Verum. Héél mooi. Hij kent alle woorden en de andere aanwezigen vormen spelenderwijs de begeleiding. Samen in tweede stem… niet te hard maar in harmonie. Een mevrouw die aan een tafeltje zit te puzzelen, zet ook mee in. Er ontstaat een huiskamer vol muziek. Er is een goed contact, we vormen een groep, zijn samen, spelen met en voor elkaar. Wat fijn, toch?

 

Eén mevrouw komt wat later binnen. Ze heeft net geslapen en Doeke ziet iedere keer weer die hele grote gaap tevoorschijn komen. Moet je jezelf eens voorstellen: Je komt net uit bed en ziet dit allemaal. Da’s wel heel veel in een keer. Doeke geeft haar de vilten bloem en ze vindt hem mooi. Ze friemelt ermee en houdt hem steeds strak vast als ze denkt dat ze hem af moet geven. Natuurlijk mag ze hem lekker bij haar houden. Het is ook zo’n mooie bloem.

 

Doeke maakt vandaag gebruik van de mondharmonica, melodica en op het laatst nog even de dwarsfluit. Dit om in een bepaalde sfeer te komen maar ook om die fijne sfeer in de woning achter te laten.

 

Met de “Ave Verum” meneer loopt ze mee naar zijn kamer en daar zingen en praten ze nog even. Hij is heel aandachtig en ze hebben een fijn gesprek. Later vraagt hij: “Zal ik je wegbrengen?” En hij brengt haar de gang op.

 

Doeke laat een cadeautje achter. Ergens in het huis. Een zelfgebreide sjaal. Een sjaal voor alle bewoners. Deze warme witte sjaal zit nu om een boom geknoopt. Met deze sjaal wil Doeke wat extra warmte en aandacht brengen, maar ook een heel warm en goed gevoel.

 

Want gevoel…..daar ging het toch om?’

 

 

Muziekdoosje

 

 

Contactclown Doeke

Ik zit op mijn knieën voor hem op grond en maak me zo klein mogelijk.

 

De jongen, ligt op de grond in een grote zachte met luchtgevulde band en kijkt voor zich heen, helemaal in zijn eigen wereldje.

 

Als ik rustig naar hem kijk merk ik dat hij niet kan praten. Ik speel vandaag dan ook op een afdeling met jongvolwassenen. Het niveau van deze bewoners ligt tussen de 3 maanden en 1 jaar, zo is me verteld.

Ik luister naar zijn ademhaling en kijk naar zijn ogen.

 

Ogen die vaak voor zich spreken.

 

Dan pak ik mijn muziekdoosje en laat een liedje horen.

Een heel lief liedje, heel zachtjes, heel mooi.

Ik geef de jongen ruim de tijd om te wennen aan de tonen, de klanken de melodie, en de bewegingen van mijn hand.

Ineens gaan zijn ogen mijn kant op en hij kijkt me aan. Recht in mijn ogen.

 

Dan kijkt hij naar het muziekdoosje en hij luistert.

Er lijkt zo misschien niet veel te gebeuren voor een buitenstaander, maar O......er gebeurt juist heel veel.

Hij blijft kijken en ik zie dat hij het mooi vind.

Zijn blikken zeggen genoeg en hij geniet zichtbaar van dit fijne mooie contact moment.

 

Voorzichtig en langzaam bouw ik het contact af maar laat de sfeer die er is ontstaan achter.

 

Dag.......tot ziens!

 

 

Snoezelbed

 

Contactclown Doeke

"O.... wat een mooie locatie en wat een mooie frisse ruimte" denk ik, terwijl ik binnenstap.

 

Terwijl ik in de hal rondkijk, roept een jongedame vanuit haar rolstoel een vrolijk "hallo" en vraagt of ik iemand zoek. Nou, dat is nog eens een enthousiaste ontvangst en al snel heb ik diegene gevonden, waarmee ik mijn afspraak had gemaakt.

 

We doen een rondje over de afdeling en ik neem alles goed in me op.

Ondertussen maak ik een inschatting van de situatie en de stemming.

 

Vandaag mag ik spelen voor mensen met een meervoudige handicap.

Jonge volwassenen met een verstandelijk én lichamelijke beperking. Het niveau ligt tussen de 3 maanden en 2-3 jaar.

Neuriënd loop ik even later over de gang en kom vrij snel weer op de afdeling.

Er zijn 6 mensen waar ik voor ga spelen.

 

Op een snoezelbed zie ik een meisje liggen en na het eerste oogcontact loop ik op haar af. Gelijk komt ze wat overeind. Ze slaat haar armen om me heen en legt haar hoofd tegen mijn schouder als ik op de rand plaatsneem. Ik aai over haar bol en even later liggen we lekker te knuffelen op het bed.

We spelen samen en ze kruipt bijna in me. Wauw....wat een goed contact en we hebben er allebei plezier in.

 

We maken samen geluiden. Geluiden die alleen zij en ik begrijpen en we communiceren.

 

Het is een andere taal, de taal van .....er zijn voor die ander.

 

 

Zintuigen

 

Het is de eerste keer dat ik deze woning bezoek.

Ik zie een mevrouw zitten, aan de lange tafel. Ze zit daar wel samen met de andere bewoners, maar is toch heel eenzaam en heel alleen in haar eigen wereldje.

Deze lieve mevrouw, met gebroken arm, traantjes in de oogjes......al heel veel vergeten.......en heel vaak onbegrepen....

 

"Pas maar op, ze kan heel heftig reageren en je pijn doen, kom er maar niet te dichtbij, dit is een agressief vrouwtje " wordt me nog snel als waarschuwing toegefluisterd.

 

Maar toch loop ik naar haar toe, langzaam, en wacht op een mogelijkheid om contact te maken.

Ik vertrouw op mijn gevoel en dat er een manier komt om contact te maken. In dit geval zijn heel veel woorden wederom niet nodig, maar maak ik gebruik van de zintuigen.

Ik, Doeke, praat bijna nooit terwijl ik speel.

 

Zachtjes begin ik te neuriën zodat ze hoort dat ik dichterbij kom.

Ik heb mijn beertje in mijn hand en breng die langzaam in haar blikveld. Ze kijkt ernaar en ik breng hem naar haar hand.

De hand komt omhoog en ze kijkt me aan.

 

Mijn hart loopt over..... Wat zie ik hier een lieve vrouw zitten. Maar ik zie ook, dat ze het allemaal niet meer weet en een beetje bang is, van alles om haar heen.

Maar..... van mij is ze niet bang. Ze aait mijn beertje en ik breng deze naar haar wang en we knuffelen samen. Heel fijn en lang.

Natuurlijk hoef ik voor haar niet bang te zijn. Waarom zou ik?

 

Ik heb een paar manieren gevonden om contact met haar te krijgen. Via de zintuigen, zonder te praten.

In dit geval zijn voelen, horen en zien heel belangrijk.

 

"Morgen gaat ze naar een ander huis, een verpleeghuis. Het lukt hier in dit huis niet meer om haar te verzorgen. We hebben geen contact meer met haar....."

 

"Ohhhh, wat jammer" denk ik gelijk. "Was ik hier maar eerder geweest". Ik zie nog zoveel manieren om fijn contact te krijgen met deze mevrouw.

Een goed contact, zodat ze ook niet meer bang hoeft te zijn en dan goed en makkelijker verzorgt kan worden.

De mevrouw blijft steeds maar naar me kijken en volgen met haar ogen. Ik pak nog een paar keer haar hand vast en kijk haar in de ogen. En we begrijpen elkaar.

 

Later vertelt de verpleging me dat ze zo snel bij mij 3 manieren hebben gezien, om contact te krijgen met deze mevrouw.

Dat is goed om te horen!

 

Dag lieve mevrouw, hopelijk hebben ze in uw nieuwe huis een Clown. Misschien mag ik wel komen?

 

Liefs Doeke

 

 

Crisisopvang vluchtelingen Laarbeek

Contactclown Doeke

Vandaag hebben we gelukkig!!! weer wat kinderen (en hun ouders) op mogen vrolijken in een crisisopvang voor vluchtelingen in Laarbeek.

Dit deden we met clowns van Global Clowning te weten Heppie, Knoedel, Leneteen, Knoetje en ikke Doeke.

 

Samen kwamen we binnen en zongen een mooi liedje.

Een groot touw verbond ons met elkaar, maar verbond ons ook met de kinderen, die het vastpakten en met ons meeliepen en ook mee gingen zingen.

 

We zijn het hele gebouw doorgegaan en hebben alle kinderen opgehaald, samen gespeeld, gezongen en gelachen en dat was goed!

 

En...wat is het toch fijn om mijn eigen "ik wil iets doen"-gevoel om te zetten in een daad waarin ook ik iets kon betekenen voor onze medemens.....hier op onze gezamenlijke aardbol...... een bol waar we allemaal op mogen logeren.

 

Ik zie nog die jongen zitten, alleen op een bankje. Een tiener al, lang en slank met zijn donkere kijkers.

Hij zat ogenschijnlijk een boekje te lezen, maar de aandacht kon hij er niet meer bijhouden.

 

Een stukje van hem af stond ik, Doeke, daar een appeltje te eten, die ik gekregen had van een klein "menneke". Het was onverstaanbaar wat dit jongetje zei...maar zijn gebaren vertelden me....pak maar...eet maar lekker op.

 

Ik stond daar lekker te genieten van mijn appeltje. Het kostte wel moeite om er een hap van te nemen, zeker omdat ik in het bezit ben van zo'n grote rode neus. Maar.....als ik iets echt wil lukt het ook......en de appel werd steeds kleiner en het contact met de jongen steeds groter.

 

Hij genoot en lachte hoe ik met deze appel aan het worstelen was.

 

We keken elkaar aan, en we glimlachten naar elkaar. Zonder woorden maar met een geweldig "ik heb iets kunnen doen voor jou" gevoel.

Voor jouw, lieve tiener met je donkere ogen.

 

Van harte welkom!

Liefs Doeke

 

 

Vertrouwen dat het goed gaat

 

"De mevrouw waar we nu naar toe gaan, ligt veel in bed en pas op, want ze mag je óf ze mag je niet.

Als ze je niet mag, moet je niet schrikken. Ze kan best erg boos worden." Zo vertelt de verzorgster.

 

Samen stap ik met haar de kamer binnen en ik zie een mevrouw in bed liggen die misschien net iets ouder is dan ik. Ze staart voor zich uit in het niets.

 

Ik blijf op afstand staan en laat haar naar me kijken. Ze kijkt en kijkt en fronst en ik zie haar vragende ogen.

 

Dan pak ik heel langzaam mijn bellenblaas en maak prachtige bellen. Grote, klein, dubbele..........

 

Ik vang er eentje op en geef die aan haar. Er verschijnt een grote glimlach op haar gezicht en ze is heel erg vriendelijk.

Er wordt niet gepraat maar toch hebben we een goed contact.

 

De verzorgster, een jong meisje nog, zit aan haar hoofdeinde en ik zie dat ze best wat geëmotioneerd is. Dan steekt ze haar duim naar me omhoog, zo van.........goed zo!

 

Twee weken later kom ik weer in het huis en zie dezelfde mevrouw in een rolstoel zitten, beneden in de hal, om mee te gaan met de wandeling.

 

Da's een mooie stap voorwaarts!

Lekker naar buiten in plaats van binnen blijven.

 

 

Crisisopvang vluchtelingen Gemert

 

Het was heel goed!

 

Gisteren waren we in Gemert met 4 clowns, om te spelen voor kinderen met hun ouders die daar tijdelijk verblijven in de crisisopvang voor vluchtelingen uit Syrië in Sporthal De Molenhoek.

 

Een mede clown die in Lesbos is geweest, heeft ons verteld hoe het daar was.

Hoe mensen in hun bootjes aankwamen. In de lange wachtrijen moesten en heel heel héél lang moesten wachten totdat ze verder konden. Dagen zonder water of eten, geen goed sanitair. Mét kindjes!!! Moeders met kinderen die soms eruit gepikt werden om door te mogen, terwijl papa na 6 dagen nog steeds geen stap verder kwam.

Dit terwijl zijn gezin, verder moest, zonder hun papa. Wat een verdriet!

 

Gisteren hebben we gespeeld met een groepje clowns en vanavond speelt er een andere groep.

 

Het was zo goed en fijn om dit te kunnen en mogen doen. Wat een lieve mensen allemaal. Ik hoop van harte dat ze snel een goed plekje vinden om er tot rust te komen en enigszins een ritme en wat structuur vinden.

 

Wat zullen ze veel te verwerken hebben. Ik wens ze alle goeds toe en ook veel sterkte in hun verdriet vanwege het verliezen van een dierbare.

 

We hebben gisteren gespeeld, gelachen, gerent, gedanst zonder taalproblemen, want.....het echte contact gaat van hart tot hart.

 

Ik wens de groep van vanavond en de vluchtelingen voor vanavond heel veel speelplezier. Geniet ervan....allemaal!

 

Haarlem

 

Ik kijk door het raam naar binnen en blijf zo even op mijn hurken zitten.

Dan pak ik mijn speeldoosje en druk deze tegen het raam.

Als ik hieraan begin te draaien kijkt een mevrouw in de huiskamer mijn kant op. Ze herkent het liedje......een slaapliedje en wenkt dat ik binnen moet komen.

 

Even later sta ik daar en kijk haar aan. Ze is erg blij om me te zien en staat op om me te verwelkomen.

"Dat is mijn visite" zegt ze trots tegen de andere bewoners en neemt me mee naar een lege tafel.

 

Daar vertelt ze over haar mooie Haarlem en tussendoor zingen we liedjes van vroeger. Dit is weer zo'n warm en liefdevol contact en we lachen naar elkaar.......

 

 

De tranen rollen over mijn wangen

 

Contactclown Doeke

De jongen zit in zijn rolstoel.

Ik ga naar hem toe en laat zachtjes een sjaaltje over zijn handen glijden en kom steeds dichterbij, heel voorzichtig.

Hij kijkt me opeens aan met die hele donkere ogen.

 

Ik streel zijn hand en hij lijkt te ontspannen want er komt een hele grote gaap.

 

Daarop leg ik mijn hand tegen zijn gezicht en gelijk laat hij zijn hoofd in mijn hand rusten. Hij ontspant volkomen en zijn hoofd leunt zwaar in mijn hand.

Met mijn andere hand streel ik zijn wangen. Telkens maar weer opnieuw en opnieuw en opnieuw.

 

De tranen rollen over mijn wangen en lopen recht in mijn rode neus. Ik vind dit niet erg...... gewoon laten gaan.

Ik heb zo'n super contact met deze jongen en het maakt me emotioneel maar ook heel blij. Maar hem ook, dat weet ik zeker!!!!!!!!

 

Later hoor ik dat niemand ooit zijn handen aan mag raken.

 

 

Zonnestralen

 

Als ik opkijk, staat er ineens een rolstoel met een oudere dame voor me.

 

Op haar schoot ligt een warme jas, omhoog trokken tot aan haar kin. Naast de rolstoel staat haar dochter die me vertelt dat ze zonet een heel mooi moment had met mama.

 

"Mama is al een tijdje 'weg' en moeilijk te bereiken maar zonet......kreeg mama de zonnestralen op haar gezicht, waarop ze diep zuchtte en zichtbaar leek te genieten van deze warme zon''.

 

''Mama kan niks meer horen en dan is contact maken zo moeilijk''

 

Ik begrijp het gelijk en pak mijn handpop......een heel zacht beertje en breng die naar de hand van mama.

Zachtjes laat ik haar de pop voelen en opeens beginnen haar handen te bewegen en mama pakt mijn pop vast. Zo knuffelen we (mama de pop en ik) samen een tijdje.

 

Voor een buitenstander lijkt het misschien of er niets gebeurd, maar geloof me....er gebeurd weldegelijk iets. Mama legt dan haar hand op mijn pols en even later brengt ze mijn arm met de handpop naar haar gezicht en beweegt deze over haar wang.

Dan kust ze de pop. Ondertussen zijn haar ogen open gegaan en ze kijkt me aan en knikt. Het is goed zo....................

 

Haar dochter staat naar ons te kijken. In haar ogen zie ik tranen. Ze is blij...........heel blij......."O, wat is vandaag toch een cadeautje...........Ik had geen contact meer met mama en moet je nu kijken, wát een cadeau!" En daar gaan ze, een moeder en dochter en ze zijn weer even samen..................

 

Dag samen, geniet maar fijn

Doeke

 

 

De rode neus

 

Contactclown Doeke

Ik ben helemaal voorbereid als ik de woning instap want vandaag ga ik spelen voor een bewoonster die blind is.

Als contact clown kan ik het nu niet hebben van mijn kleding, maar toch heb ik mijn jurk en klompen aan én mijn rode neus op.

 

Want waar is Doeke zonder deze kleding? Het is voor mij een uitdaging om dit bezoek op de goede manier te doen.

In mijn koffer heb ik allerlei "voor het geval dat"-dingen.

Atributen om contact te maken via de andere zintuigen, dus het gehoor, voelen, ruiken enz..

 

Ik vertel aan de bewoonster hoe ik eruit zie. Mijn rode neus heeft de kleur van een rode aarbei. Zoals een aarbei proeft zo ziet mijn neus eruit.

 

Mijn klompen hebben de kleur van een lekkere gele banaan en mijn jurk.......... die heeft de kleur van lekker luchtige slagroom.

 

Het wordt een gezelllig uurtje, want ook de broer en nicht van de bewoonster zijn gekomen en samen zingen we en maken plezier.

De bewoonster en haar broer hebben alijd in een koor gezongen en ik merk meteen dat zingen hun blij maakt. Er ontstaat een goede sfeer en ik haal alles uit de kast om dit bezoek tot een goed einde te brengen.

 

Als ik later naar mijn auto loop, met mijn koffers in de hand hoor en zie ik de nicht met haar oom in de rolstoel over de weg aankomen.

 

Haar oom is luid aan het zingen en heeft plezier.

 

Wauw, dit is de bedoeling! Dat de stemming na een bezoekje van de contactclown blijft hangen.

En....... wat heerlijk dat een broer en zus in hetzelfde verzorginghuis kunnen en mogen wonen.

 

 

Samen

 

In de huiskamer zit bij het raam een mevrouw.

 

Ze is klein en haar oogjes lijken wel dichtgeplakt.

Ik neem plaats in de vrije stoel naast haar.

Samen zitten we daar.

 

Even niets, even gewoon zijn, luisteren naar elkaars ademhaling.

 

Dan neem ik mijn speeldoosje en speel een mooi slaapliedje. Langzaam gaan haar ogen open en ze kijkt me aan.

O.......wat ben je mooi......zegt ze en er verschijnt een glimlach op haar gezicht.

Samen luisteren we naar het slaapliedje.....

 

Brabbelen

 

Het is een beetje druk in de kamer.

In een fauteuil zit een mevrouw.

Ze brabbelt en brabbelt onverstaanbare woorden.

Luisterend naar wat ze vertelt begin ik terug te brabbelen.

 

We hebben een heel gesprek ....... in brabbeltaal.

 

Ik begin te zingen.

Een liedje dat ik vroeger bij ons thuis heb geleerd.

Ik weet niet of ik het goed hoor, maar de dame begint mee te zingen.

 

Heel mooi, met haar zachte stem. Ze kent de woorden. We hoeven niet meer te brabbelen, maar communiceren met muziek.

 

 

Oogcontact

 

"Dit is een groep met bewoners die hoogstwaarschijnlijk geen reactie laten zien" zo verteld de groepsleidster.

 

Ik probeer de situatie in te schatten en kom heel rustig de kamer binnen en neem de tijd.

Ik voel ook de rust in de kamer.

 

Gelijk heb ik met een jongen oogcontact, maar hij lijkt wat bang voor me te zijn.

 

Ik geef hem dan ook de tijd om aan me te wennen en ga eerst naar de anderen.

 

Als ik wat later naar hem kijk zie ik hem lachen en met grote ogen volgt hij wat ik doe.

Ik loop naar hem toe en blijf dan op een afstandje staan.

Zonder te praten maar gewoon door naar elkaar te kijken zijn we samen.

 

Hij bekijkt me nieuwsgierig aan en ondertussen bekijk ik hem bewonderd. Hij is ook zo mooi................ dat prachtige gezicht met die enorme lach.

We begrijpen elkaar en hebben plezier.........dit is zó fijn.

 

 

Een clown in de zorg

 

 

Soms is iemand heel erg ziek.

 

Soms is iemand heel erg verdrietig of heeft een nare periode achter de rug.

 

Of soms is iemand heel eenzaam en vaak alleen.

 

Dit kan kinderen maar ook volwassenen overkomen. Dan is het leven niet zo leuk.

Toch kunnen er in deze periode hele fijne en mooie dingen gebeuren. Dingen waar je tóch blij en vrolijk van wordt.

 

Dingen......om met een glimlach aan terug te denken. Ook al is het maar voor heel even.

 

En soms.......kan een contactclown daarbij helpen.

De clown met haar rode neus.

 

Liedjes van Wim Sonneveld

 

 

 

Contactclown Doeke

Ik loop over de gang en neurie een oud liedje. Mijn oude koffertje schommelt in mijn hand.

Er staat een deur op een kier en uit de kamer komt muziek.

Liedjes van Wim Sonneveld.

 

Ik duw de deur open en zie een man in een grote stoel zitten.

 

Zachtjes begin ik mee te zingen en loop op de punten van mijn gele klompen naar binnen. De meneer kijkt me aan en begint te lachen.

Hij komt op me af en pakt mijn hand. Even later dansen we samen op de muziek van Wim.

 

 

Het voelt voor mij als thuiskomen. Zachtjes wiegen we heen en weer en breng dan de man naar zijn stoel.

 

Ja, van dansen kun je moe worden. Ik neem in de andere stoel plaats en we spelen samen verder.

Dit door middel van mimiek, beweging en geluiden.

 

Samen lachen we en hebben we plezier.

Dit voelt zó goed..... En dan komt het moment van afscheid.

 

Ik beloof terug te komen.

 

Dag meneer......tot de volgende keer.............

(En ik ben terug geweest. Niet 1, maar 3 keer)

 

 

Dit is hun moment

 

Op haar kamer ligt mama in bed met haar ogen gesloten.....heel dun, teer, klein en o zo lief.

De kinderen hebben gevraagd of ik bij mama, in de laatste dagen van haar leven een bezoekje wil brengen.

 

Voorzichtig maak ik de deur open en laat heel zachtjes de klanken van mijn muziekdoosje ontstaan.

 

De kinderen zijn in de kamer aanwezig, zijn stil en kijken toe.

 

Heel rustig schuifel ik naar het bed en ondertussen klinkt de muziek heel zachtjes. Het is een heel oud slaapliedje.

 

Dan pak ik haar hand, neurie zachtjes mee op de melodie en streel haar oude hand met de bijna doorzichtige huid.

 

Na een poosje opent ze haar ogen en draait haar hoofd naar me toe.

Dan ziet ze mijn rode neus, glimlacht........en zegt: ....Sinterklaas.....

 

Daarop kijkt ze naar haar kinderen en.......er is weer contact.

 

Even blijven we samen zo zitten en genieten van elkaars aanwezigheid.

 

Ik verlaat de kamer, ook weer heel zachtjes en zonder te praten en laat het gezin samen achter.

 

Samen in de laatste levensdagen van een mevrouw, een moeder.

 

Dit is hun moment....nsdagen van een mevrouw, een moeder.

Dit is hun moment....

 

 

Sound of Music-gevoel

 

In de huiskamer loopt een mevrouw.

Ze wil weg, de gang op. Ik neem haar voorzichtig in de arm en loop een klein stukje met haar mee.

 

Totdat.........ik haar vraag of ze misschien zin heeft om even bij mij te blijven.

Ze kijkt me aan, kijkt naar mijn rode neus en besluit om te blijven.

 

Zachtjes begin ik te zingen: Edelweiss....Edelweiss.... en de mevrouw zingt met me mee. Soms weten we de woorden even niet en neuriën dan. Het is helemaal niet erg dat de woorden er even niet zijn want het gaat tenslotte om het gevoel dat er ontstaan is.

Ik noem dit: het Sound of Music-gevoel.

 

Het is ook zo'n mooi lied en we zingen het nog eens en nog eens.

Ondertussen zijn we samen aan het dansen. Heerlijk, rustig, langzaam maar wel samen. Samen zingen we zacht en samen dansen we door de kamer.

Het is een heerlijk moment en ik streel zachtjes over haar wang. O......wat hou ik toch van deze mensen. Mensen die het verdienen om eens een beetje extra aandacht te krijgen. Mensen die al zóveel hebben gewerkt en hebben meegemaakt.

 

En dan bedoel ik échte aandacht, aandacht voor alleen die ene persoon, heel persoonlijk..............

 

..............t zijn de kleine dingen die het doen...die het doen......t zijn de kleine dingen ................

 

 

Crisis opname

 

Soms is het zó fijn om op het juiste moment op de juiste plek te zijn.

Zo ook in deze huiskamer.

 

Aan de tafel zitten de bewoners samen aan een eettafel. Een tafel met een velours tafelkleed. Zo eentje als wij vroeger bij ons thuis ook hadden.

Iedereen heeft zijn kopje koffie, thee of iets anders al op en juist op dat moment komen wij binnen.

 

Deze bewoners zijn al wat dieper in hun dementie maar toch ontstaat er gelijk een fijn contact. Die rode neus alleen al doet op zich wonderen en maakt de weg vrij voor de clown die erachter zit.

 

Doeke speelt een liedje op haar melodica. Een rustig zacht nummer. Een liedje dat Doeke zelf heeft gemaakt. Het komt van binnenuit en is eerder in mineur dan in majeur. (Doeke houdt erg van mineur-liedjes, daar zit een "snik" in)

 

Met dit liedje haalt ze de mensen "op" uit hun dementie en krijgt zodoende op een makkelijke manier contact. Gaandeweg worden de liedjes vrolijker of wordt er overgestapt op zingen en neuriën. Meestal liedjes van vroeger, die een fijne herinnering bij de ander naar boven halen.

 

We worden even onderbroken. Er is een crisis opname en een meneer in rolstoel wordt binnengereden en krijgt tussen de anderen een plekje aan tafel. Hij is een beetje onder de indruk en verdrietig. Zijn kinderen begeleiden hem en ik zie dat dit voor hun een hele emotionele gebeurtenis is.

 

Ik weet dat het heel moeilijk is voor kinderen om hun ouder naar een verzorgingshuis te brengen in de wetenschap dat dit hun laatste plekje gaat worden.

Hier gaat heel wat aan vooraf. Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt.

 

We nemen direct de meneer mee in het spel en vrijwel gelijk heeft hij heel veel plezier en lacht en zingt mee.

Iemand van de verzorging maakt snel een foto en gaat hiermee naar de kinderen die een gesprek hebben in een andere ruimte.

De kinderen zijn héél blij en verrast met deze foto. Hierop kunnen ze zien dat hun vader het gelijk naar zijn zin heeft en er valt gelijk een grote last van hun schouders.

 

Doeke is altijd blij dat ze niet alleen voor de bewoners, maar ook voor hun familieleden iets kan doen.

Die hebben het ook zó nodig!

 

 

 

 

 

Contactclown Doeke - Clown in de zorg - trainingen in de zorg - clownstrainingen in de zorg - workshops in de zorg - opleidingen in de zorg - clownsopleiding - zorginstellingen - cursussen in de zorg - omgaan met dementie - opleiding voor mensen met dementie - opleiding kinderen met een verstandelijke beperking - verstandelijke en/of lichamelijke beperking - contact vanuit het hart - familie van mensen met een vorm van dementie - Villa Pardoe

 

 

Contactclown Doeke - Clown in de zorg - trainingen in de zorg - clownstrainingen in de zorg - workshops in de zorg - opleidingen in de zorg - clownsopleiding - zorginstellingen - cursussen in de zorg - omgaan met dementie - opleiding voor mensen met dementie - opleiding kinderen met een verstandelijke beperking - verstandelijke en/of lichamelijke beperking - contact vanuit het hart - familie van mensen met een vorm van dementie - Villa Pardoes

 

 

 

 

Contactclown Doeke - Clown in de zorg - trainingen in de zorg - clownstrainingen in de zorg - workshops in de zorg - opleidingen in de zorg - clownsopleiding - zorginstellingen - cursussen in de zorg - omgaan met dementie - opleiding voor mensen met dementie - opleiding kinderen met een verstandelijke beperking - verstandelijke en/of lichamelijke beperking - contact vanuit het hart - familie van mensen met een vorm van dementie - Villa Pardoes

 

 

 

 

Contactclown Doeke - Clown in de zorg - trainingen in de zorg - clownstrainingen in de zorg - workshops in de zorg - opleidingen in de zorg - clownsopleiding - zorginstellingen - cursussen in de zorg - omgaan met dementie - opleiding voor mensen met dementie - opleiding kinderen met een verstandelijke beperking - verstandelijke en/of lichamelijke beperking - contact vanuit het hart - familie van mensen met een vorm van dementie - Villa Pardoes

 

 

 

 

Contactclown Doeke - Clown in de zorg - trainingen in de zorg - clownstrainingen in de zorg - workshops in de zorg - opleidingen in de zorg - clownsopleiding - zorginstellingen - cursussen in de zorg - omgaan met dementie - opleiding voor mensen met dementie - opleiding kinderen met een verstandelijke beperking - verstandelijke en/of lichamelijke beperking - contact vanuit het hart - familie van mensen met een vorm van dementie - Villa Pardoes